Hoe ik het leerde.
Als klein jongetje onder de tafel. Gewoon proberen. Melodietjes improviseren. Al doende leert het brein waar de noten zitten. Je hoeft er niet bij te denken, net als met fluiten "op" je mond. Dan denkt je er ook niet over na hoeveel mm je je getuitte mond moet openen. Maar dan, op een gegeven moment, voel je dat er een toon op je instrument ontbreekt. Dan wordt het tijd voor een chromatisch mondorgel (sorry, maar bij een harp denk ik aan een ander instrument); een met een knopje opzij. Als je dan het gevoel krijgt dat de toon er niet is druk je op het knopje, en hij is er. Wel, zo eenvoudig is het niet.
Weer onder de tafel lukte me niet meer. Maar door gewoon doen leert het brein ook dit.
En om slechts een toon ten gehore te brengen blaas of zuig ik terwijl ik mijn instrument kus. Niet "tongen" maar kuis kussen.