Een opsomming van de harmonica's die ik in (bijna) 3 jaar gekocht heb en wat ik er van vind...
1) Hohner Traveller (International): hier ben ik mee begonnen, heb er bijna een half jaar op gespeeld en heb er veel op geleerd. Kwaliteit/prijs verhouding is erg goed, want 7,95 is natuurlijk niet veel geld, maar er zijn zeker veel betere harpjes, dat weet ik nu.
2) Lee Oskar Major: mijn 2e harpje, op internet gelezen dat dit echt een geweldige harp is. Ik werd er niet echt vrolijk van! Je hebt veel kracht en lucht nodig om deze onverslijtbare harp te kunnen bespelen. Als notoire roker was dit duidelijk niet de juiste diatoon voor mij. Ook vind ik dat de diep ingeslagen cijfers als een kaasrasp over je lippen schuiven.
3) Suzuki Bluesmaster: na een aantal lessen bij Geert Dijstelbloem adviseerde hij mij de Bluesmaster. Het is sindsdien mijn favoriete harp gebleven. Speelt licht en heeft toch een volle sound. Bends zijn heel goed te doen en de afrondingen van de harp maken dat hij heel lekker in de mond ligt. De ingeslagen cijfers zijn erg ondiep, je merkt er niks van tijdens het spelen. Super instrument!
4) Hohner Special 20: mijn 2e keus. Speelt lekker licht, maakt benden redelijk eenvoudig en heeft geen diep ingeslagen cijfers. Helaas ook geen afgeronde hoeken, dus dat is even wennen als je een Bluesmaster gewend bent, maar verder een absolte aanrader!
5) Suzuki Firebreath: geweldig instument. Easy bending, heerlijke sound. Verder ook een zeer aantrekkelijke uitstraling door het donkere hout en de ge-emailleerde dekplaten. Speelt ongeveer net zoals een Bluesmaster, maar is helaas wel veel duurder!
6) Seydel Big Six: een geweldige uitvinding! Stalen tongen en maar 6 gaten (meer heb je er toch niet nodig??) Spelen licht en heel zuiver. Ik heb ze allebei, de Blues en de Folk uitvoering (alleen verkrijgbaar in C). Ik vind ze super, maar omdat ik veel country en pop speel mis ik toch al gauw de hogere 4 gaten....
7) Hohner Puck: een volwaardige 10-hole voor een kinderprijsje. Na even oefenen kon ik zelfs single notes spelen op de kleine gaatjes. Voor de mini prijs van dit instrument krijg je veel plezier terug! Mag niet in je verzameling ontbreken, gewoon voor de fun!
8) Hohner Marineband 365 SBS: HET instrument waar Sonny Boy zijn lage dingetjes op doet. Die moest ik zeker ook eentje hebben. Je kunt er leuke dingen mee doen door de 3 extra lage gaatjes, maar echt praktisch is hij niet. Ik ben altijd de weg kwijt op dit instrument met 14 gaatjes, en hij "smaakt" ook slecht.
9) Hohner Slide Harp: een chromatische bluesharp! Ik heb me laten verleiden, maar ik speel er weinig op. De chromatische knop verhoogt de noten, maar je wilt toch eigenlijk verlagen... niet helemaal wat ik me er van had voorgesteld.
10) Hering Vintage 1923: wat ziet deze harp er geweldig uit!!! En daarom kocht ik er ook eentje. Wist ik veel dat hij een verschrikkelijke smaak geeft in je mond en dat hij erg veel lucht verlies heeft. Ziet er fantastisch uit, speelt voor geen meter. Jammer... want het oog wil ook wat!
11) Hohner Piccolo: lekker klein ding, 10-holes en dus een volwaardige bluesharp. Ik kocht deze via eBay in de key High-G. Een echt hondenfluitje dus, maar een klassieker, want de piccolo is tegenwoordig alleen in C verkrijgbaar. Leuk verzamelobject, geen aanrader voor de blues.
12) Chr. Weiss Wie Nett!! Oops... een tremelo in mijn verzameling. Ik speel er ook nooit op hoor, ik kocht hem in het Hohner Museum in Trossingen, het is een antieke harmonica die mijn vitrine siert. Ik heb ook een goedkope (8 euro?) Suzuki Winner, maar het tremelo geluid kan me niet echt bekoren..
13) Suzuki Pipe Humming: veel belovend instrument, ziet er geweldig uit, maar speelt wat lastig door de ronde vormen. Heeft dezelfde reedplates als de Pro Master, dus zeker een professioneel instrument. Helaas doe ik er erg weinig mee en is het dus alleen een geweldig uitziende harp in mijn vitrine.
14) Seydel Blues Session: wordt vaak vergeleken met de Suzuki Bluesmaster en Hohner Special 20. Ik heb er er 2 (een Low C een Paddy in A) en ik zal er nooit meer eentje bijkopen! Erg veel luchtverlies, zelfs nadat ik ze zo goed als ik kan heb ge-gapt. Geen prettig harpje. En voor de prijs kan je 3 Hohner Travellers kopen...
15) Seydel Concerto Octave: nadat ik op de meeeting in Oss een band (naam vergeten) geweldig had horen spelen met dit instrument wilde ik er ook eentje hebben. Dat viel tegen. Dat ligt waarschijnlijk aan mijn weinige ervaring, want ik was snel "de weg kwijt" op dit instrument, omdat de gaten erg groot zijn en ver uit elkaar liggen. Hij is veel groter dan een normale diatoon, dus laat je niet misleiden door plaatjes op internet. Door de dubbele reeds speelt hij ook erg zwaar. Ik vond hem geweldig klinken in die Cajun band, maar kan er zelf erg weinig mee.
16) Beta Harp: dit is een door Ben Bouman "customized" Seydel 1847. Ik heb er maar eentje, want ze zijn takke duur. Maar die ene die ik heb in A speelt wel helemaal fantastisch!! Als ik het geld had, zou ik een hele set kopen, maar aangezien ik voor 1 Beta Harp meer dan 4 Bluesmasters kan kopen zal dat er wel nooit van komen. Nadeel vind ik de scherpe rand van de reedplates en de "vintage" hoeken. Ik heb gelezen dat er nu ook afgeronde dekplaten zijn voor de 1847, dat zou een hele vooruitgang zijn!
Moraal van dit verhaal, ofwel wat is nou de (mijn) fijnste harp... simpel op een rijtje gezet: ik speel in bijna alle toonsoorten op een Suzuki Bluesmaster. In C gebruik ik het liefst mijn Special 20 en in A mijn (enige) Beta Harp.
Keep in mind: iedere harpspeler is anders, smaken verschillen! Bovenstaande is slechts een opsomming van mijn persoonlijke ervaringen in een notedop...
Grtz, Marijn.
