Op verzoek van Shuffle: plek van een harmonica in een band

[Aart]

Ok, ik denk dat iedereen zijn zegje heeft gedaan over technisch spel (virtuositeit tegenover soberheid, en de pro's en con's voor beiden). Als ik de hele discussie van iedereen heb gevolgd wil ik een poging wagen om een 4e gebod aan het lijstje toe te voegen:

1 Naar elkaar luisteren, kijken, respecteren wat een ander speelt en ruimte laten....
2 Natuurlijk is het erg handig als je nummers goed kent qua structuur en opbouw ...dus......repeteren......!!!!!
3 Bewaar je "beste "solo voor dat ene moment dat er altijd is...!!
4 Speel op een manier die bij jouw en je band past, als je het zelf niet gelooft, gelooft niemand het

[Arnoud]

kan mij er helemaal in vinden Aart

[Shuffle]

heel interessant topic,  en zoals ik gehoopt had is dit lijstje ook niet alleen toepasbaar op de bluesharp maar ook andere instrumenten zoals gitaar.

wat misschien ook nog interessant zou zijn om te weten is wanneer een mondharmonicaspeler nu juist z'n kop moet houden of op de voorgrond wat meer treden ?



en natuurlijk een bedankje voor Aart die op m'n verzoek is ingegaan


Shuffle.

[Aart]

Oeh, de giftigste der vragen ligt op tafel! 

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Volgens mij hangt het af van het beoogde resultaat.

Wil je als band gaan "stuwen" en "rocken" dan kan een harmonica heel veel meerwaarde hebben als 'ie continue aanwezig is, zolang het maar aansluit bij het thema/riffje van de hele band (bijv. de slagpartij van een gitarist) Met ons eigen bandje doen we het wel eens zo:

http://www.youtube.com/watch?v=3H1Hti8r_ek#noexternalembed

In dit geval is er helemaal geen aandacht besteedt aan een opbouw, dynamiek of andere subtiliteiten. Eigenlijk was het doel om het onderscheid tussen de instrumenten te laten vervagen en 1 rockende machine van te maken.

Komen we bij het andere uiterste: Alleen een solo voor de harmonica. Het meest sprekende voorbeeld hiervan is een slow-blues waar de harmonica er in 1 keer is. Het grote voorbeeld is dat je kan werken met hard-zacht/ intens-"mellow": Dynamiek. Het nadeel is dat die harmonica dan wel wat te vertellen moet hebben: hij krijgt ineens alle aandacht. Dat kun je aan deze gast wel overlaten (let op de het verschil in intensiteit tussen solo en erna: rust)

http://www.youtube.com/watch?v=52TtjRmIoTs#noexternalembed

Al met al is het geen exacte wetenschap (en gelukkig maar), het is gewoon een kwestie van uitproberen en smaak.

Tip uit den ouden Doosch: Muddy Waters heeft altijd goede harmonica-blazers gehad (Little Walter, James Cotton, Jerry Portnoy) die heel veel ruimte kregen in de band (wel binnen heel strikte bandbreedten, want Muddy bleef de baas, lees z'n bio maar). Die gasten speelden continue maar wisten feilloos wanneer op de voorgrond te treden en wanneer ze in de achtergrond mee moesten doen om de complete band-sound te dragen.

Maaruh, wie heeft er verder ideeen/meningen?

[Arnoud]

Hey Aart,
klinkt goed die band van jou 

[Little Harmonica Mike]

Inderdaad een lekker swingertje ......

Zo leer je nog eens wat van de leden van het forum 

Mike

[treB]

dat is nog altijd de interpretatie van de gene die luisterd, en zegt niets over de uitvoerder

Absoluut waar, het is mijn idee over wat ik wel en niet mooi vind. Smaken kunnen (gelukkig) erg verschillen. Ik wide allen maar zeggen dat ik het zoveel mogelijk noten per seconde spelen meestal niet mooi vind. Sorry als ik niet duidelijk genoeg was.
Overigens John Popper vind ik geweldig.

Groeten traB

[Arnoud]

Ik heb John Popper met Bluestraveller jaren geleden in de Melkweg gezien, geweldig, maar wel erg heftige powerblues.

citaat: Sorry als ik niet duidelijk genoeg was.
No worries !!!!
Als je ziet wat ik er af en toe uit kraam