Toen ik afgelopen zomer op een camping in de Haute Pyrenees stond is het bluesharpvirus bij mij toegeslagen. Een heel apart stel campingeigenaren (camping Soleil du Pibeste, kan ik van harte aanbevelen) runnen een kleine camping met kampeerplaatsen, blokhutten en stacaravans. Wekelijks was er een o.a. een talentenshow, waar campinggasten hun kunsten konden laten zien. Je zou toch denken dat doet niemand, maar ja hoor, ook volwassen gingen daar gewoon hun ding staan doen, hilarische spellen, voordrachten en het was toch echt heel gezellig.
In de tweede week, op donderdagavond heb ik bijna in mijn broek gepiest, omdat daar een Fransman Down by the river van Bruce Springsteen ging zingen en daarbij een mondharmonica bespeelde. Zijn zang, spel en accent waren matig zeg maar.
Die week ervoor was de WK finale NL-Spanje gespeeld en in de kantine was het oranje, het enige Spaanse gezin hield zich gedeisd. Ik zat naast een knul van een jaar of 16, 17 die ik al eerder had gezien, omdat mijn zoon van 12 zich graag in hun buurt ophield. Er ging niets van uit, de hele dag een beetje chillen, je kent dat wel, zo'n soort knul.....We hebben een paar woorden gewisseld, samen gebaald over het verlies, maar verder geen gesprek natuurlijk, ik hoor tot de generatie van zijn moeder.
Totdat die avond van de talentenshow. Er ontstond wat beroering achter mij, ik hoorde geroep, na het optreden van de Fransman met zijn heldhaftige poging van Down by the River..... Rick, Rick, Rick...Ik dacht, who the f... is Rick, en dat bleek die jongen te zijn, die naast mij had gezeten met de voetbalwedstrijd. Rick ging met duidelijke tegenzin naar de Fransman, leende zijn harp, pakte de microfoon en begon te spelen.....
Tot op de dag van vandaag vind ik hem een van de grootste verrassingen in mijn leven ooit. Hij speelde de bluessterren van de hemel. Twee nummers, toen ging hij weg, naar de disco verderop. Ik heb zijn moeder direct aangesproken en mijn complimenten uitgesproken over zijn spel en ze zei dat hij het helemaal zichzelf had aangeleerd.... De volgende dag zijn wij vertrokken. Ik heb nog een poging gedaan om in contact te komen via de campingeigenaren, omdat ik hem wilde vertellen wat hij teweeg heeft gebracht bij mij. Maar dat is me niet gelukt. Ik hoop dat hij dit ooit leest en zichzelf en mij herkent. Rick, je was een lummelige puber, maar je bent er de oorzaak van dat ik nu aan de harp ben.
