I have a dream....een fictief verhaal als E-Book

[Mrs. Limepop]

Ik ben begonnen aan het schrijven van een verhaal, boek, document....ik weet zelf nog niet wat het gaat worden. Maar het gaat over iets dat mij bezighoudt in gedachten, namelijk het organiseren van een fantastisch evenement in de bluesharpwereld. Ik begon te schrijven en dit gebeurde. Ik heb er lang over nagedacht of ik het wel of niet zou plaatsen op het forum. Ik heb besloten het te doen en sta open voor alle kritiek en suggesties. Mocht je jezelf herkennen in dit verhaal en daar totaal geen prijs op stellen, laat het me dan weten, dan pas ik het aan. Zoals je kunt lezen is het nog lang niet af, en als jullie het leuk vinden wil ik regelmatig een nieuw hoofdstuk toevoegen. En, dat is misschien wel een leuk aspect, je mag ook meedenken in het plot en suggesties voor het verloop doen. 

Het geroezemoes om haar heen deed aan alsof de film in de bioscoop bijna begon. De spanning nam steeds verder toe. De laatste voorbereidingen waren vol stress geweest. Zoals meestal gingen op het laatste moment dingen fout die geen mens had kunnen voorzien. 2 gitaren waren verdwenen, de speciale kabels die er bij hoorden lagen als een stille getuige nog op het podium naast de lege standaards. Iedereen was druk, niemand had iets gezien. Snel overlegde ze met de bewaking. Meer oog voor de spullen, 1 toegangshek sluiten, niemand kan ongezien met 2 gitaren verdwijnen. Ze zuchtte. Nog 1,5 uur en er moest nog veel gebeuren. “Nico, zorg jij dat de asbakken op de hoeken gezet worden. Naast elke bak een emmer water, want het gras is kurkdroog”. Nico liep met 2 bakken te zeulen en zette ze op hun plaats. De brandweer had deze week 2 keer contact opgenomen over de gevaren van roken op dit veld. Het had haar maanden gekost om het voor elkaar te krijgen om een bluesfestival in Amersfoort te mogen organiseren op het grote veld naast de atletiekbaan. Niet een gewoon bluesfestival, want dat had Amersfoort al, elk jaar in de binnenstad. Nee, een bluesharpfestival.  Waar dus de mondharmonica de hoofdrol speelt. Bluesharpspelers van het forum waar ze een jaar geleden tegenaan was gelopen en dat haar sindsdien druk bezighield liepen over het terrein. Ze grijnsde. Inmiddels kende ze veel mensen in de bluesharpscene, maar ze bakte er zelf nog helemaal niets van. Misschien had ze gewoon geen talent om te spelen. Maar ze gaf het nog niet op. Voorlopig amuseerde ze zich prima met het bezoeken van Meet-ups, optredens van al dan niet internationale, bekendheden en de maandelijkse Harmonica feesten van Adri, waar de vaste kliek alle informatie opzoog die Adri gratis over ze uitspuugde. Enfin, geen tijd voor mijmeringen. Ze liep naar het podium, waar de laatste checks voor de belichting plaatsvonden. De geluiden van de continue sound-checks hoorde ze niet eens meer. Het geluid zou nooit goed genoeg bevonden worden, daar bemoeide ze zich verder niet mee. Mannen en versterkers…ze zou het nooit begrijpen, honderden tot zelfs duizenden euro’s besteedden ze aan nog betere versterkers. Zelf had ze niet veel belangstelling voor versterkers en microfoons en ze was blij dat ze alles voor wat betreft het geluid had kunnen uitbesteden aan de mannen die er verstand van hadden. Ze piekerde nog over de verdwenen gitaren. Ze kon zich eigenlijk niet voorstellen dat ze echt gestolen waren. Er zou vast een logische verklaring komen voor het feit dat ze in elk geval niet meer op de plek stonden waar ze hoorden.

De eerste bus met bezoekers kwam aanrijden. Mooi, ze zag Henk in zijn oranje vest aanwijzigingen geven aan de chauffeur waar hij de passagiers moest laten uitstappen. Bij de ingang was een stempelpost en een muntuitgifte punt om de drankjes mee af te rekenen stond een stukje verderop met daarachter gelegen de mobiele toiletten. Een paar campers en caravans waren neergezet en dienden als verkleedruimte, oefenruimte of meditatieruimte voor de mensen met plankenkoorts. Een grote mobiele bar was in het midden van het terrein opgesteld en aan vier kanten kon drank uitgegeven worden. Ze kende haar pappenheimers. Van mondharmonica spelen krijg je dorst. En van het luisteren ook had ze inmiddels geleerd, want de toeschouwers deden altijd gezellig mee met drinken.
Ze liep naar de ingang en begroette degenen die aankwamen. De meeste gezichten kende ze. Het waren allemaal mensen die hadden aangeboden te helpen met de laatste voorbereidingen. Statafels neerzetten en picknick tafels en banken afstapelen en op hun plaats zetten. Ze hadden een plattegrond gekregen en wisten hoe alles opgesteld moest worden. Na maanden voorbereiding en vergaderingen, altijd gepaard met een hoop gezelligheid en veel mondharmonica, stonden alle neuzen dezelfde kant op. Ze hoopte dat, buiten het verdwijnen van de gitaren, verder alles zou lopen zoals gepland.
Ze keek naar de lucht. Strak blauw. Ieder kreeg wat hij verdiende. Ze kon een glimlach niet onderdrukken. Nooit eerder was het weerbericht de startpagina op haar computer geweest, maar de afgelopen week ging het bijna alleen nog over het weer. Met het weer valt of staat alles. Mensen hebben simpelweg geen zin om in de regen te staan. Of ze nou 25 euro betaald hebben of niet, ze komen gewoon niet als het slecht weer is. 450 bezoekers verwachten ze. Naast diverse workshops voor de bluesharpspelers hadden ze optredens van 4 bands, 2 duo’s en een solist uit de US. Ze was bijzonder blij deze te hebben kunnen strikken voor een bezoek aan Nederland. Tot op het laatst had ze de naam van deze beroemde bluesharpspeler geheim moeten houden. Ze wilde niet in een situatie belanden waar ze gedane toezeggingen niet waar kon maken. Maar nu was toch echt haar man onderweg naar Schiphol om hem af te halen. Het toestel was met 2 uur vertraging geland, wat niet zo erg slecht was uitgekomen, gezien alle last-minute stress. Ze had zich toch niet al te veel bezig kunnen houden met haar beroemde Amerikaanse gast.

Iedereen stond bij elkaar om laatste instructies te ontvangen. Ze miste Ferry, de vaste gitarist van de Amsterdam groep. Voordat ze begon te spreken stuurde ze Nico er op uit om hem te zoeken. Nico had een neus voor plekken waar Ferry kon zijn. Hij vond hem in de camper. Triomfantelijk kwam Nico terug met Ferry in zijn kielzog en haar eigen zoon van 13. Ineens ging haar een licht op. Ah, dat zou de twee verdwenen gitaren wel eens kunnen verklaren. Die Ferry, die was met haar zoon, die sinds 2 jaar gitaarles had in de meditatie camper gaan zitten om samen een lekker stukje te spelen. Stom dat ze daar niet aan gedacht had. Omdat ze zonder versterker speelden, heeft ze geen geluid uit de camper horen komen. Haar zoons ogen schitterden. Hij had vast een leuk lesje van hem gehad. En inderdaad hadden ze beiden een gitaar in hun handen die ze herkende. Wat een opluchting. Ze seinde Jeff van de beveiliging in om alles weer in de oude setting op te pakken. Ze was blij dat hij weer op goede voet was gekomen met de mensen van het forum, na behoorlijke strubbelingen. Jeff nam nu eenmaal geen blad voor de mond en zocht altijd het uiterste randje op wat hem niet door iedereen in dank werd afgenomen. Zijn Antilliaanse temperament bracht hem wel vaker in moeilijkheden, maar Jeff was een fijne vent met wie ze prima kon schakelen. En hij had haar mooi uit de brand geholpen door de bewaking op zich te nemen van deze happening, anders had ze wel naar haar vergunning kunnen fluiten. Nu iedereen eindelijk bij elkaar was zou ze haar speech afsteken, haar peptalk, haar hoop op een geweldige dag en avond uitspreken en vooral iedereen bedanken die haar ondersteund had haar droom te verwezenlijken.

Wordt vervolgd

[Mrs. Limepop]

Na haar toespraak keek vanaf het podium rond naar het veld waar inmiddels de statafels en banken op hun plek gezet waren. Tevreden zag ze links 4 marktkramen met allerlei koopwaar op het gebied van mondharmonica’s en accessoires en kleinere versterkers en microfoons. Uiteraard bemand door mensen die altijd actief via het forum waren en garant stonden voor goede kwaliteit en service. In een van de kramen waren speciaal voor deze dag gespoten deksels voor elk merk bluesharp verkrijgbaar. Ze waren prachtig geworden en exclusief, want ze zouden hierna niet meer gemaakt worden. Rechts stonden 4 tenten opgesteld, met elkaar verbonden maar elk met een aparte ingang. Daar werden de workshops gehouden. Elke workshop zou 2 x plaatsvinden, dat betekende wel dat je als bezoeker een keuze moest maken en niet alle workshops kon volgen. Ze zag Lando naar haar zwaaien vanaf de ingang van de eerste tent. Hij gebaarde met zijn hand omhoog. Ze volgde zijn blik. Ah, ze zag wat hij bedoelde. Anton hing gevaarlijk ver over de rand uit zijn cabine van de hoogwerker die door hem speciaal was geregeld en neergezet om een camera te kunnen opstellen en bedienen. De elektriciteitskabel zat klem achter een haak aan de onderkant en hij probeerde deze los te krijgen door gevaarlijk ver naar buiten te hangen. Lando gebaarde nogmaals en ze zag dat Remco inmiddels onderaan de hoogwerker uit de warboel van alle snoeren de juiste te pakken en een zwieperd gaf. Dat werkte en opgelucht zag ze dat Anton weer uit het zicht verdween.
Ze was dolblij geweest toen haar broer vertelde dat hij toestemming van zijn baas had gekregen om een professionele camera te mogen lenen, maar hij had het vertikt om er mee in een hoogwerker te gaan staan. Haar broer werkte al jaren bij een van de grootste audiovisueel verhuurbedrijven van Nederland en had zowel ervaring met geluid als met camerawerk. Anton, die voor zijn werk regelmatig in een hoogwerker zat, had zich aangeboden om de camera te bedienen. Haar broer had samen met Anton de camera ingesteld en uitgelegd. Ze hadden besloten vanaf een vast punt te filmen. Het werd nog lastig, want Anton moest halverwege naar beneden om zelf het podium op te gaan, dan zou Remco het overnemen.

De stem van Dolf, haar Belgische mede-organisator schetterde door haar walkie-talkie. Wat een heerlijk accent had hij toch. Hij zou zich ontfermen over de 67 Belgische bezoekers. Eén van de bands die zou optreden kwam uit België. Ze waren het er al snel over eens geweest dat een Belgische band een goede reden zou zijn voor de Belgische bluesharp liefhebbers om de voor hen wat langere reis te ondernemen. Ze had zelf nooit eerder van deze band, El Dorado, gehoord. Ze waren een tijd uit elkaar geweest maar recent met een spetterend reünie concert weer volop in de belangstelling. Ze was er speciaal voor naar Brussel afgereisd en had een geweldige avond gehad. Dolf herhaalde nogmaals wat hij zei, maar ze verstond er door het constante geluid van de sound-checks geen bal van, ze vond de walkie-talkies überhaupt ondingen, maar Jeff had er op gestaan dat ze op deze manier bereikbaar bleef. Haar mobiel moest vrij blijven voor de artiesten en haar man die onderweg was met haar mystery guest. Ze riep naar Lando, die zoals altijd op zijn klompen liep, dat hij naar Dolf moest lopen om uit te zoeken wat er aan de hand was.

Lando kwam terug en zei: ‘’hier ga je niet blij mee zijn, de Belgen hebben een groot probleem’. Ik keek hem aan en probeerde te peilen of hij een grapje maakte. Lando vond het enorm leuk om haar op de kast te jagen. ‘’Nou, vertel, wat is er met onze vrienden uit het zuiden?’’ En nu kreeg ze toch een wee gevoel in haar mag. Lando keek er iets te serieus bij en haar hoop op een grapje vervloog. ‘’De bandleden van El Dorado staan langs de A28. Hun busje heeft panne. Ze willen dat wij de ANWB bellen.’’ De paniek vloog even door haar heen. Rustig blijven. El Dorado staat pas aan het eind van de dag op het programma, dus tijd genoeg om iets te regelen. Ze pakte haar mobiel en belde naar Jaqueline, die achter het podium een soort crisiscentrum bemande. Ze had de beschikking over meerdere telefoons en een PC met internettoegang. Ze had Jacqueline, die ze steevast Jacky noemde, leren kennen toen ze een paar maanden op het forum zat. Vrouwen vinden elkaar al snel, omdat er simpelweg veel minder vrouwen dan mannen de bluesharp spelen. Jacky zei een lelijk woord en nam het probleem van haar over, zoals afgesproken was. Ze overlegde even met haar, ze kende wel iemand met een busje, maar dan zat je toch nog met de kapotte bus, nee, de ANWB was beter… Ze liep naar de workshoptent van Belgie, waar Dolf zat en vertelde hem dat hij Jacky het mobiele nummer van een van de bandleden moest geven voor de man van de ANWB.

Ze zag op haar scherm dat er inmiddels 3 berichten waren binnenkomen. Haar man had haar beroemde bluesharper gevonden in de aankomsthal.

Wordt vervolgd

[Mrs. Limepop]

Gelukkig, daar hoefde ze zich geen zorgen om te maken, haar man was gelukkig gewend om met Amerikanen om te gaan en wist alle routes vanaf Schiphol die file-vermijdend waren. De andere twee berichten waren van een onbekend nummer. Ze trok haar wenkbrauwen op. Beide berichten bevatten dezelfde boodschap. ‘wijven zoals jij nemen wij graag te grazen’. Even bekroop haar een gevoel van onbehagen, maar snel schudde ze het gevoel van zich af. Hier op dit terrein, omringd door veel vrienden en mensen kon haar niets gebeuren. Ze had nu wel andere dingen aan haar hoofd. Het kwam vast doordat ze de afgelopen weken al een paar keer gebeld was en er direct weer was opgehangen, dat ze spoken zag. Ze had nummerweergave en zelfs het nummer een keer gedraaid, maar was direct in voicemail terecht gekomen. Even overwoog ze om het Jeff te vertellen om te kijken wat hij er van vond, maar ze verwierp die gedachte meteen weer. Hij kon zich beter concentreren op het toezicht van het best omvangrijke terrein. Iedereen die er op komt heeft in elk geval een kaart via internet gekocht en we beschikken daardoor over de gegevens van alle bezoekers. Ze zou zich later wel zorgen maken om de rare smsjes en telefoontjes.

Intussen liep het terrein aardig vol. Overal begroetten mensen elkaar en de rijen bij de bar groeiden al. Ze liep naar Jaqueline en met twee duimen en geluidloos gevormde woorden begreep ze dat de ANWB onderweg was naar El Dorado en alles daar onder controle was. Onderweg naar de tent van Adri kwam ze veel bekenden tegen. Ze probeerde rustig over te komen en met iedereen een praatje te maken, maar de zenuwen gierden zo langzamerhand door haar heen.

[Mrs. Limepop]

Ze had meerdere malen tevergeefs geprobeerd om Ferry zo gek te krijgen om het openingswoord te doen en de bands en artiesten aan te kondigen, maar hij weigerde ronduit. “Het is jouw droom meid, maak ‘m dan ook zelf af’’. Zelfs Vince, die gewend was voor groter publiek te staan en een gladde makkelijke prater was, had in het complot gezeten en geweigerd de presentatie rol op zich te nemen. Nog minder dan een uur te gaan, voordat de eersten het podium op zouden gaan. Ze moest nog 2 dingen checken. Eerst liep ze naar de EHBO post, ingericht naast de toiletten, het was een beetje sjofel tentje geworden, maar het budget liet niet veel toe en ze zag het meer als een noodzakelijk kwaad. Zonder EHBO post geen toestemming vanuit gemeente, zo simpel was het. Gelukkig was Harm, een van de mannen van haar vaste donderdagavondclub, ambulancechauffeur. Hij had alles geregeld en gecoördineerd voor haar. Tjonge, er was uiteindelijk veel meer bij komen kijken dan ze had verwacht. En het meeste meerwerk zat ‘m toch in het feit dat ze op open terrein gingen in plaats van in een gebouw, waar de meeste zaken gewoon geregeld werden door de uitbaters van betreffend pand. Op de EHBO post vond ze Harm die stond te praten met zijn collega’s en de 2 vrijwilligers van de GGZ. Er was nog geen pleister uitgedeeld, maar goed, niet te vroeg juichen. Als er maar genoeg bier gedronken werd, kwamen de ongelukjes vanzelf. Ze zei Harm gedag en zei tegen Jeff dat ze nog even naar buiten zou lopen om de brandweermensen te begroeten en dan terug zou komen. Ze liep door naar de uitgang van het terrein, waar een brandweerauto verderop geparkeerd stond. Nog zoiets waar ze niet op gerekend had. De commandant had er op gestaan, vanwege de aanhoudende droogte een brandweerunit permanent in de buurt te hebben. Ze nam zich voor in elk geval de 2 mannen die dienst hadden even de hand te schudden en wederzijdse verwachtingen uit te spreken, alvorens zich achter het podium te begeven en daar definitief al haar nagels verder af te kluiven voordat ze het de microfoon ter hand zou nemen om het feest te openen.

Ze naderde de brandweerauto schuin van achteren en zag niemand in de buurt. Ze liep naar voren en keek omhoog, de cabine in. Niemand. Ze bedacht dat het natuurlijk mogelijk was dat de mannen even het terrein opgegaan waren om van de toiletten gebruik te maken. Ze liep voor de auto langs en keek naar de grond. Wat gek, daar ligt een houten staaf. Ze bukte zich en zag dat de houten staaf een bijl bleek te zijn. Toen ze weer overeind wilde komen, zag ze een reflectie in de wieldop van een figuur en draaide zich om in de verwachting de brandweerman te begroeten. In plaats daarvan zag ze een flits en voelde een enorme klap tegen haar schouder waardoor ze naar achter geworpen werd. Ze zakte door haar benen en probeerde zich vast te grijpen maar iemand greep haar van achteren vast en siste in haar oor; ‘zo takkewijf, jouw feestje gaat mooi niet door’. Ze voelde dat er een doek tegen haar neus en mond gedrukt werd en daarna werd alles zwart.

[Mrs. Limepop]

Op het terrein liep Jeff naar Harm. “Heb jij Tess eigenlijk al terug zien komen? Lando zoekt haar en Jacqueline heeft mij al twee keer opgeroepen. Haar telefoon lijkt wel uitgezet en ze reageert niet op de walkie-talkie…” Harm vertelde dat ze langs geweest was en dat ze even langs de brandweerjongens en dan naar Jacqueline zou gaan om vanaf dat moment daar te blijven. Jeffs gedachten gingen razendsnel. Onder deze omstandigheden zou Tess de telefoon zelfs op de w.c. nog opnemen. Voor de zekerheid checkte hij eerst de meditatiecamper, hopend op dezelfde goede afloop als vanochtend met de ‘verdwenen’ gitaren. De camper was echter leeg. Jeff rende naar de brandweerauto en het was meer instinct dan verstand dat hem zei dat hij Tess daar niet zou vinden. Bij de wagen aangekomen viel zijn oog direct op de bijl en op de omgewoelde aarde en de vele voetstappen. Hij liep om de wagen heen en zijn ogen volgden een soort sleepspoor naar een paar bandensporen die in diepen voren vlak langs de slootrand liepen. Hij pakte zijn walkie-talkie en riep “Harry, kom eens naar buiten bij de brandweerwagen, ik wacht hier op je, graag op je snelst…’’. Harry was een van zijn beste maten met wie hij vele bewakingsuren had gemaakt. Hij vertrouwde geen mens, maar Harry zou hij zijn leven toevertrouwen. Harry kwam hijgend aangerend. “wat is er man, je klonk zo dreigend….?’’ Jeff keek hem aan en zei: “Tess is weg en ik ben er zeker van dat ze onvrijwillig is meegenomen. Kijk maar hier, zie je deze voetstappen? Ze ging hier naar toe om die gasten van de brandweer even een handje te geven en is niet meer teruggekomen. En waar zijn die brandweergasten eigenlijk zelf?” Op dat moment zagen ze de twee spuitgasten op hun gemakje komen aankuieren. Jeff overspoelde ze met vragen. Waar waren ze geweest. Hoe lang waren ze weg geweest. Waarom lag die bijl daar? De mannen haalden verbouwereerd hun schouders op. Ze waren te voet naar de kazerne gelopen, die op nog geen kilometer afstand van het terrein lag om wat te eten te halen. De wagen was afgesloten geweest en de bijl had er zeker niet los naast gelegen. Jeff slingerde een paar flinke krachttermen naar niemand in het bijzonder en begon opdrachten uit te delen. In het kort vertelde hij de brandweergasten over de verdwijning van Tess en vroeg hun alles in en om de wagen te inspecteren en de commandant te verwittigen. Snel overlegde hij met Harry over de te nemen stappen.

[Mrs. Limepop]

“Laten we eerst met haar broer praten. Dat is die gozer met de camera bij Anton in de hoogwerker. Hij kan misschien beter inschatten wat er aan de hand is. Ik denk echt dat Tess niet vrijwillig is verdwenen op deze voor haar zo belangrijke dag. Maar ik ken haar niet zo goed als haar familie. Voordat we er politie bij halen wil ik eerst meer weten…’’
Jeff en Harry liepen het terrein op naar de hoogwerker. Jeff keek zoveel mogelijk naar de grond. Hij vreesde dat iedereen aan zijn gezicht zou kunnen zien dat er iets aan de hand was. Onderaan de hoogwerker stond Nick, Tess’ broer, aanwijzingen te roepen naar Anton. Jeff vroeg hem even mee te lopen met hem en Harry. Ze liepen richting meditatiecamper en werden onderweg twee keer aangesproken door mensen die op zoek waren naar Tess. Jeff ontweek een antwoord en stapte met Nick en Harry de camper in. Nieuwsgierig keek Nick hem aan. Hij voelde dat er iets aan de hand was, maar was totaal niet voorbereid op wat er kwam. “Tess is kwijt. Echt kwijt. Ze ging naar de brandweerunit om die lui een handje te geven en is niet teruggekomen. Er loopt een raar sleepspoor en de aarde is omgewoeld….” Nick keek hem verbouwereerd aan. “Verdwenen? Mijn zus? Dat kan niet. Ze leeft al maanden naar deze dag toe, je zou haar met geen tien paarden weg kunnen houden van deze plek”. Nick pakte zijn mobiel en belde Tess’ nummer. Voicemail… Jeff vertelde hem dat hij dat zelf ook al had geprobeerd, net als de walkie-talkie, niks, nada, noppes. Nick stelde voor om in elk geval Tess’ man te bellen die onderweg was van Schiphol met de Amerikaanse artiest en nam deze taak op zich. Ze besloten dat een klein groepje mensen ingewijd moest worden. Jaqueline, Anton en Lando werden gebeld en even later stonden ze met zijn zessen in de camper.

[Mrs. Limepop]

Het was even stil. Ieder voor zich was het nieuws even aan het verwerken. Alle vragen waren gesteld, weinig waren te beantwoorden. Over één ding waren ze het eens. Alles, de workshops, de optredens, de bezoekers, alles moest gewoon doorgaan. Je kunt geen 450 mensen naar huis sturen. Tess zou ook willen dat alles doorgaat. Ze heeft er zo hard voor gewerkt. Maar hoe verklaar je de afwezigheid van Tess? Ze konden niets beters bedenken dan te zeggen dat Tess onwel was geworden en dat iemand met haar meegereden was naar de huisartsenpost. Jaqueline verliet de camper als eerste. Veel zou op haar aan komen. Zij bemande het crisiscentrum achter het podium, zij zou moeten liegen tegen iedereen die naar Tess vroeg. Ze liep met een dikke prop in haar keel terug.
Nick overlegde met Anton, die uit de hoogwerker was gehaald. Hij vroeg naar de positie van de camera. Afgesproken was deze zoveel mogelijk op het podium gericht te houden, maar het concert was nog niet begonnen en Anton was nog aan het uitproberen wat Nick het allemaal had uitgelegd. Samen liepen ze terug naar de hoogwerker, waarvan het bakje nu laag boven de grond hing. Samen stapten ze er in en Nick drukte op wat knoppen en keek naar het kleine scherm dat hij aan de zijwand had gemonteerd. Hij hoopte dat Anton tijdens het uitproberen de brandweerwagen had gefilmd. De kans was klein, maar je weet nooit. Hij spoelde terug en plotseling zag hij zijn zus richting brandweerwagen lopen. Zijn hart klopte in zijn keel. Het was wel heel erg ver weg, maar onmiskenbaar zijn zus. Een meter of wat achter de brandweerwagen stond een blauwe auto geparkeerd. Het was zo ver weg dat hij niet eens het merk kon onderscheiden. Hij vloekte binnensmonds. Tess liep naar de brandweerwagen en verdween langs de achterkant. Daarna draaide de camera naar een andere positie. Anton vloekte ook. Hij had op het podium gericht en was gaan inzoomen op wat daar gebeurde. De brandweerauto verdween uit beeld. Het feit dat de wagen er űberhaupt op stond was toeval. Hier hadden ze verder niets aan, anders dan dat ze zeker wisten dat Tess naar de wagen was gelopen. Maar ze kon net zo goed weer teruggekomen zijn.

[Mrs. Limepop]

Hij hijgde van inspanning. Jezus, wat was dat wijf zwaar. Hij kon nog steeds niet geloven dat hij zoveel geluk had gehad. Nachtenlang had hij liggen fantaseren hoe hij haar te grazen zou nemen en hoe lastig het zou zijn in haar buurt te komen en nog lastiger om haar af te voeren van het terrein. Hij had besloten zich aan te melden als bezoeker. Hij had meerdere accounts op het forum, sommige had hij al jaren niet gebruikt. In de weken voorafgaande aan het evenement had hij zorgvuldige posts gedaan via een van zijn minst gebruikte accounts en hij was van harte welkom terug geheten door Lando en de andere moderators van het forum. Hij glimlachte. Ongelooflijk, hij had diverse handen geschud, vriendelijke praatjes aangeknoopt, zonder ook maar één keer met zijn ogen te knipperen. Toen hij zich er van verzekerd had dat niemand speciaal op hem lette was hij teruggelopen naar zijn auto, die hij achter de brandweerwagen had geparkeerd. Hij kon het risico niet nemen om op het parkeerterrein te parkeren, waar ze een vent hadden neergezet die iedereen zag komen en gaan en als parkeerwacht iedereen een plaatsje aanwees. Het zou opvallen als hij tussentijds zou weggaan en terugkomen. Het risico op een bekeuring lapte hij aan zijn laars.

Het idee was langzaam in zijn hoofd gerijpt. Hij zou het doen. Hij zou haar te grazen nemen, afvoeren en zo snel mogelijk weer terug naar het terrein om aan de workshop van Adri deel te nemen. Als hij het lef had zou hij zelfs wel even meejammen, later op de avond als er gejamd ging worden. Hij had de brandweermannen zien vertrekken en was naar de brandweerwagen gelopen. Hij kon er met zijn verstand niet bij dat ze de wagen onbeheerd achter hadden gelaten. Hij zocht naar iets waarmee hij eventueel om zich heen kon slaan en zag de bijl die in een foedraal hing en pakte deze. Toen hij om de wagen keek, had hij zijn ogen niet kunnen geloven. Ze liep hem als het ware rechtstreeks in zijn armen. Hij liet de bijl vallen en wachtte haar op…..

Het zweet parelde op zijn voorhoofd en de adrenaline pompte door zijn lijf. Het was gelukt. Hij had haar de kamer in gesleept en de deur afgesloten. Hij had haar handen vastgebonden. Als ze straks bijkwam zou ze niet veel kunnen beginnen. Hij had dit huisje een tijdje terug gehuurd, het lag precies 4,4 kilometer van het terrein vandaan. Er stonden meerdere huisjes, maar dit huisje was klein en een beetje aftands. Hij had het gekozen omdat het afgelegen van de rest lag. En nog belangrijker, je kon het bereiken zonder de hoofdingang van het bungalowpark te gebruiken. Hij had ontdekt dat als je via de Soesterduinen binnenkwam, dat je aan de achterkant van het gebied, dat in zijn geheel omheind was, ook naar het huisje kon komen. Weliswaar niet legaal, maar daar zat hij niet mee. Hij had het hek zo geprepareerd dat niet direct opviel dat hij het open en dicht kon maken. Hij had alles goed voorbereid. Er was eten, een bed en een badkamer. Hij zou vanavond rustig de tijd nemen om die bitch duidelijk te maken dat hij niets op had met wijven zoals zij. Hij zou haar vertellen hoe leuk het allemaal was geweest en hoe jammer dat ze er niet bij geweest was. Iets van een voldaan gevoel kwam over hem, maar hij vermande zich, hij kon zich nu niet permitteren om zijn aandacht te laten verslappen. Het kwam er nu op aan om er voor te zorgen dat er geen verdenking op hem viel.

Hij reed terug naar het terrein en parkeerde dit keer aan het eind van de straat, waar maar twee huizen stonden en verder alleen weilanden. Alles bij elkaar was hij zo’n 40 minuten weggeweest. Bij de ingang liet hij de stempel op zijn hand zien en liep zo ontspannen mogelijk naar de bar, waar hij een biertje bestelde. Dat had hij wel verdiend.

[Mrs. Limepop]

Bert trapte het gaspedaal dieper in. Hij had zojuist een uiterste vreemd verontrustend telefoontje gekregen van zijn zwager. De adrenaline gierde door zijn lijf. Tess…verdwenen? Hij kon het niet bevatten. Maar Nick had zo serieus geklonken.
Zijn beroemde Amerikaanse passagier, die niets van het gesprek had kunnen verstaan, vroeg hem wat er was. ‘’Man, I didn’t understand a word you said, but clearly there’s something wrong….’’ Bert besloot hem in een opwelling de waarheid te zeggen. Hij had begrepen van Nick dat was besloten in eerste instantie gewoon door te gaan met de optredens. Men zou doen alsof Tess ziek was afgevoerd. Maar hij had nu geen zin om dat spelletje mee te spelen naar deze gast. Tess had zoveel tijd gestoken in het opbouwen van het contact met hem en ze was zo trots geweest hem overgehaald te hebben naar Nederland te komen. Ze verheugde zich enorm op de persoonlijke kennismaking en dat was wederzijds. ‘’Rick, listen, I've been told, believe it or not, that Tess has disappeared…..’’. Hij vertelde zo beknopt mogelijk wat hij zojuist gehoord had. Samen waren ze het erover eens dat ze zo snel mogelijk in Amersfoort moesten komen en het gaspedaal werd nog wat verder ingetrapt.

Ze kreunde en langzaam werd ze zich bewust van haar eigen ademhaling. Ze probeerde zich om te draaien en ineens schoot de paniek door haar heen! Waar was ze? Had ze gedroomd? Zodra ze bewoog voelde ze de pijn in haar schouder. Ze sperde haar ogen open, maar zag niets, slechts totale duisternis. Een golf van misselijkheid overviel haar en ze proefde een rare smaak in haar mond. Ze begreep niet dat ze niets kon zien en stak haar hand uit om in haar ogen te wrijven en voelde toen dat haar handen aan elkaar vastzaten. Ze ging rechtop zitten en bewoog haar armen samen voorzichtig voor zich uit naar links en rechts. Ze begreep dat ze op een bed lag en liet haar benen voorzichtig over de rand naar beneden glijden tot haar voeten de grond raakten. Een enorme duizeligheid maakte dat ze doodstil bleef zitten en direct voelde ze dat er een enorme migraine in opkomst was. Haar gedachten tuimelden over elkaar heen. Langzaam keerden de herinneringen terug. Het podium, de mensen, de brandweermannen die niet bij de wagen waren, de bijl, de schaduw…een enorme klap tegen haar schouder en toen niets meer. Ze probeerde niet in paniek te raken en haalde een paar keer diep adem. Ze kon een snik die omhoog kwam niet tegenhouden. Waar ben ik in vredesnaam en hoe laat is het? Welke dag is het? Wat doe ik hier?

[Mrs. Limepop]

Inmiddels had Jeff de vaste kern bij elkaar geroepen in het crisiscentrum rond het bureau van Jacqueline. Harry zorgde dat er geen bezoekers in de buurt achter het podium konden komen. Snel legde Jeff uit wat er aan de hand was en zette hun standpunten rondom de verdwijning van Tess en hoe daar mee om te gaan uiteen. Hoe moeilijk het ook was, ze moesten doorgaan met het programma. Vince werd verteld dat hij alsnog de rol van spreker op zich moest nemen. Omdat er niet veel tijd meer over was, voordat de band van Adri zou aftrappen en het concert en programma zou beginnen, had iedereen het druk genoeg om zich niet al te veel te laten afleiden door de bizarre afwezigheid van Tess. Jeff drukte iedereen meerdere keren op het hart om bij het verhaal te blijven. Tess had zich niet lekker gevoeld en was naar de huisartsenpost. Punt uit. Daarna trok hij zich terug met Nick in de meditatiecamper. Nick had verteld dat er familie onderweg was, waarvan toevalligerwijs iemand bij de politie was, weliswaar in een andere regio, maar in elk geval een stuk fijner om iemand te kennen die wist hoe ze het beste konden opstarten. De brandweercommandant was inmiddels ingelicht en onderweg naar hun terrein. Hij zou vast wel weten welke contactpersonen er in Amersfoort ingelicht moesten worden. Jeff voelde de woede en frustratie door zijn lijf razen. Hij nam het zichzelf kwalijk dat dit gebeurd was. Hij wist rationeel wel dat hij hier niets aan kon doen, maar hij voelde zich toch verantwoordelijk. Zijn job bestond uit ervoor zorgen dat er geen mensen het terrein opkonden die er niet hoorden, zorgen dat er geen spullen gejat werden en dat er geen onenigheid tussen al dan niet dronken bezoekers zou ontstaan naarmate het concert vorderde. Nooit had hij kunnen bedenken dat Tess, of wie dan ook, zou kunnen verdwijnen.

[Mrs. Limepop]

Bert remde hard voor de hoofdingang van het terrein. Hij mocht daar helemaal niet staan, maar het kon hem geen bal schelen. Hij moest eerst zijn zwager spreken en zijn Amerikaanse beroemdheid, met wie hij gek genoeg in korte tijd een goede band had gekregen, overdragen aan de organisatie. Harm kwam uit de EHBO tent naar hem toe rennen. Zijn vrouw was een van Tess’ beste vriendinnen. Bert had zich onderweg de hele tijd zorgen gemaakt over hun 13 jarige zoon Dylan die ook op het terrein liep. Hij was vergeten te vragen of ze hem op de hoogte hadden gebracht. Daarom wilde hij eerst zijn zwager spreken. Nick kwam er aan lopen, met zijn Dylan in zijn kielzog die opgewonden vertelde over gitaarspelen, de hoogwerker waar hij later in zou mogen en door de camera kijken en de versterkers die hij gezien had. Daaruit kon Bert opmaken dat Dylan nog niet op de hoogte was van het verdwijnen van zijn moeder. Hij haalde opgelucht adem. Dat vertelde hij liever zelf. Samen met Nick en Harm gingen ze naar de meditatiecamper, waar het wonderlijk stil was, zodra de deur dicht ging. Bert haalde diep adem en zei: “Dylan, je moet even goed luisteren naar wat papa te vertellen heeft. Er is iets raars gebeurd. Mama is verdwenen….’’ Een paar minuten lang bleef Bert op kalme geconcentreerde toon met zijn zoon praten en Harm en Nick stonden stil te kijken. Dylan reageerde door het stellen van veel vragen, waarvan ze de meesten niet konden beantwoorden. Bert legde Dylan uit dat het vooral belangrijk was dat ook hij een beetje moest toneelspelen naar de mensen toe over zijn moeder, die zich niet goed had gevoeld en naar de dokter was gebracht. Tess en Bert hadden er samen altijd een punt van gemaakt hun kinderen zoveel mogelijk de waarheid te vertellen en hoewel hij even had getwijfeld, had hij toch besloten dat de waarheid ook dit keer het beste was. Hij kon ook uitleggen waarom het beter was om alle mensen die er waren niet te vertellen dat mama verdwenen was. Ze spraken af dat Dylan vanaf dat moment zoveel mogelijk bij zijn oom Nick zou blijven, die zich vooral zou bezighouden met het camerawerk van Anton en met zijn collega’s van de techniek en het geluid als de optredens zou zouden beginnen.

[Mrs. Limepop]

Intussen was het hele terrein aardig volgelopen met mensen. Op het podium waren de leden van Adri’s band aan het soundchecken en Adri, die als enige van de bandleden op de hoogte was van Tess’ verdwijning, trapte af en toe op een pedaaltje en draaide telkens aan de knoppen op zijn versterker. Vince stond achter het podium klaar, te wachten op een teken van Remco. Het was bijna 13.00 uur, het tijdstip voor de aftrap van het concert. Vince probeerde zich te concentreren op wat hij zou zeggen. Hij moest in elk geval iedereen welkom heten, dan iets luchtigs zeggen over de afwezigheid van Tess en de Diamondtones aankondigen. Vince keek voor de zoveelste keer op het programmablaadje. Zijn gedachten gingen telkens terug naar de korte bijeenkomst in het crisiscentrum hier achter het podium. Hij vroeg zich af of ze dit echt verborgen konden houden. Hij verwachtte eigenlijk nog elk moment een ontknoping, waaruit bleek dat het een grote vergissing was. Hij had intensief samengewerkt met Tess en telkens als ze vroeg of hij niet de presentatie op zich wilde nemen omdat ze het zelf te eng vond, had hij haar met zachte overtuiging gewezen op het feit dat het háár taak was. Zij was de initiatiefnemer, de bedenker, de motor achter dit evenement. Vince had al jaren als motto om zoveel mogelijk mensen aan de mondharmonica te krijgen en het had hem ongelooflijk veel plezier gedaan te ontdekken dat Tess’ drive om dingen gedaan te krijgen als het op de mondharmonica aankwam precies aansloot bij zijn aanpak en visie. Gecombineerd met haar werkervaring had bluesharpend Nederland er een geweldige stimulator bij. En nu was ze weg, was ze niet op haar eigen grote moment. Hij kon er nog steeds met zijn pet niet bij.
Hij kreeg een teken van Remco en stapte het podium op. De microfoonstandaard met de microfoon stond klaar. Het grote scherm, dat als achterwand diende en tevens als projectiescherm, floepte op dat moment aan. Door de verbinding met de camera van Anton zagen de mensen het podium als het ware dubbel. Op beeld en in het echt. Er was nog een switch mogelijk, want er was een kleinere camera aangebracht boven het beeldscherm dat opnam hoe het er uit zag als je op het podium stond en het publiek inkeek. Nick zat achter een klein bedieningspaneeltje dat onderaan de hoogwerker van Anton was ingericht op een simpel campingtafeltje. Boven hem een parasol omdat hij anders niet kon zien was op kleine digitale schermpjes verscheen. Op het moment dat er workshops zouden plaatsvinden, vonden er geen live optredens op het podium plaats. Wel werden er clips en filmpjes vertoond van legendarische grootheden als Sonny Boy Williamson, Little Walter, Muddy Waters, James Cotton en vele anderen. De bedoeling was dat als er muzikanten waren die dit leuk vonden, dat zij konden meejammen tijdens de films van deze artiesten. Hiertoe was vooraf een lijst gemaild naar de bezoekers, zodat iedereen wist welke nummers kwamen. Ze waren afgestapt van het idee om van te voren aan te moeten geven of men dit van plan was. Ze lieten het spontaan ontstaan. De instrumenten stonden opgesteld. Ferry had een gitaar beschikbaar en klaargezet waarvan het geluid al was afgestemd. Er was ook een basgitaar. Er stond een drumstel dat gebruikt mocht worden. Mondharmonica’s kwamen uiteraard uit de eigen zak. Het was een spannend onderdeel van het evenement waarvan niemand wist of er gebruik van gemaakt zou worden. Maar als niemand het podium op ging, was het ook goed. Van de 450 bezoekers zat maar een deel in de workshops. Er was ook publiek dat niet deelnam aan workshops en deze moesten ook vermaakt worden. De filmpjes van de oude ‘blues-legends’ maakten dat niemand zich hoefde te vervelen.
Vince stapte naar de microfoon en begon te spreken.

[Mrs. Limepop]

Lola! Hierrrrrrrrrrrrrrr. Meggy vloekte bij zichzelf. Ze had de hond van Tess wel vaker te logeren. Dat gaat altijd goed, samen met haar eigen 3 honden. Ze was nog een lange wandeling met de honden gaan maken in de Soesterduinen, voordat ze ook naar Tess’ bluesharpfeest ging. Harm, haar man was daar al, omdat hij in de EHBO post bij zijn collega’s wilde zijn. Vandaag echter luisterde de hond echt voor geen meter. Nieuwsgierig kwispelend keken haar eigen honden naar Lola die zich op de een of andere manier achter het hoge hek had weten te wurmen. Lola keek nog een keer om en rende door naar het houten huisje dat verscholen tussen de bomen lag. Meggy riep nog een keer op dwingende toon, maar de hond deed net of ze doof was. Ze keek op haar horloge en baalde als een stekker. Ze was al laat…. Met haar ogen speurde ze het hekwerk langs om te zien waar Lola in vredesnaam een ingang had gevonden. Ze liep een stukje terug en zag achter een paar geknakte bramenstruiken dat het hek bij de grond een beetje opengekruld was. Ze probeerde het hek nog wat verder omhoog te trekken en zag verbaasd dat het gaas hier en daar met Tie-wraps bij elkaar was gebonden, alsof het eerder was doorgeknipt en toen provisorisch was gerepereerd met Tie-wraps. Ze had echter niets scherps bij zich waarmee ze deze kon openkrijgen.
Ze rukte het hek zover mogelijk omhoog en riep Max, haar border-collie reu en gaf hem het commando om Lola te halen. Ze hoopte dat het zou werken. Max werkte regelmatig met schapen, maar een andere hond halen was een heel ander verhaal. Straks was ze twee honden kwijt. Ze wist dat de omheining van het bungalowpark was, waarvan de hoofdingang helemaal aan de andere kant was, te ver om te lopen, dan zou ze eerst thuis de auto moeten halen. Max rende Lola achterna en ze zag dat deze inmiddels opgewonden stond te kwispelen en piepen voor de deur van het huisje en met haar poten probeerde de deur op te krijgen. Jemig, straks bekraste ze die hele deur nog. “Lola, kom hierrrrrrr!” Max was inmiddels gearriveerd en tot haar vreugde zag ze dat hij met zijn bekende oog en pootbewegingen probeerde om Kelsey op andere gedachten te brengen. Met zijn sterke reuenlijf dwong hij Lola de richting van zijn bazinnetje op. In eerste instantie leek Lola zich niet te willen laten afleiden van het huisje, maar uiteindelijk gaf ze op en ging spelend met Max terug naar het hek. Opgelucht trok Meggy het hek zo ver mogelijk omhoog om de honden er door te laten en trok het daarna zo ver mogelijk naar beneden, zodat de honden er de volgende keer niet meer onderdoor zouden kunnen. Ze klopte Lola opgelucht op haar rug. “Brave hond, kom, we gaan verder’’. Ze sms-te naar Harm dat ze binnen een uurtje op het terrein zou zijn.

[Mrs. Limepop]

Nu de Diamondtones hun eerste nummer hebben ingezet kan hij zich eindelijk wat ontspannen. De bezoekers letten niet meer op elkaar maar kijken naar het optreden. Nu hoeft hij geen handen meer te schudden en proberen zo gewoon mogelijk te doen. Het zweet loopt over zijn rug en zijn handen voelen klam aan. Zijn overhemd en colbert zitten letterlijk aan zijn rug geplakt. Uit zijn grijze achterovergekamde haar loopt de transpiratie in straaltjes zijn nek in. De woede en de afgunst razen door zijn lijf. Daar staat hij, Adri Barends met zijn band, the Diamondtones. Vroeger, toen hij nog een beginner was had hij ooit eens op het podium met hem gestaan maar inmiddels was hij zelf uitgegroeid tot een volwaardige harmonicaspeler met een eigen band die regelmatig optreedt, meestal in Duitsland. Adri had destijds maar weinig aandacht aan hem besteed. Dit had zijn moment moeten zijn. Hij had er zelf willen staan met zijn band. Hij had van alles geprobeerd om juist op dit evenement in Amersfoort te mogen optreden. Voor de ogen van een groot deel van de Bluesharpscene. Zodat hij een stuk erkenning in Nederland zou krijgen en de gelegenheid kon gebruiken om Adri te laten horen dat hij inmiddels geen beginner meer was. Sterker nog, hij vond zichzelf nu eigenlijk beter dan Adri. Maar die trut van een Tess had hem afgewezen. Hij had haar diverse persoonlijke berichten gestuurd, maar ze had voet bij stuk gehouden en gezegd dat ze het programma al had ingevuld. Als argument had ze gebruikt dat er een voorkeur was voor mensen die zich veel inzetten voor de bluesharp, zowel op het bluesharpforum als in meet-up groepen en gratis workshops. Hij kwam maar zelden op het forum en als hij iets postte kwam er niet veel reactie. Hij had het ook nog onder andere namen geprobeerd, met hetzelfde resultaat. Het was in zijn ogen één grote kliek die bang was voor sterke concurrentie. Straks, als de workshop van Adri begon zou hij daar rustig bij gaan zitten. Misschien zou Adri hem herkennen en dan zou hij lekker joviaal doen. En hij zal, als de gelegenheid zich voordoet, de sterren van de hemel spelen. Hij moet gewoon het goede moment afwachten. Misschien later, bij de jamsessie met de geheimzinnige beroemde harper uit de US. Maar hij zou zijn eigen moment of fame afdwingen. Terwijl zij opgesloten zat en haar eigen feestje miste. De genoegdoening die hij voelde kon zijn woede niet wegnemen, maar het hielp enorm dat het hem gelukt was om haar te grazen te nemen. Hij zag zichzelf tussen het publiek staan op het beeld dat achter The Diamondtones zichtbaar was waarboven de camera hing die gericht stond op de mensenmassa. Onwillekeurig streek hij even met zijn hand door zijn haar en zette zijn zonnebril recht. Hij zag er goed uit. Beter dan de meeste bluesharpers.

[Mrs. Limepop]

Bert zat bij Jacky achter het podium. Ze praatten zacht over Tess. Beiden keken bedrukt. Telkens als Bert’s mobiel afging verschoten ze beiden van kleur en tegen beter weten in hoopte hij telkens Tess’ naam in het scherm te zien verschijnen. De brandweercommandant was inmiddels gearriveerd en stelde hem voor aan een agent in burger. Dat had ze verstandiger geleken. Een uniform zou te veel opschudding veroorzaken. In zijn scherm verscheen de naam van Didi, de nicht van Tess’. Zij en haar man waren gearriveerd en op zoek naar de parkeerplaats voor hun bus die speciaal vrijgehouden werd, zodat zij met haar scootmobiel makkelijk in- en uit zou kunnen stappen. Bert vloog naar buiten. Hij moest haar zelf opvangen en over Tess vertellen, voordat Dylan haar in het vizier kreeg. Maar vooral wilde hij haar man Jacob spreken, die al jarenlang bij de politie werkte en daar iets hoogs was. Hij had zich er verder nooit zo mee bezig gehouden maar nu leek het hem van belang om Jacob er zo snel mogelijk bij te betrekken. Toen hij bij parkeerplaats aankwam reed Didi net de bus uit over de oprijplaten en keek hem stralend aan. Ze wilde vrolijk gedag zeggen maar iets in de uitdrukking op Bert’s gezicht maakte dat ze direct vroeg of er wat was. Jacob gaf Bert een hand en vroeg zich hetzelfde af. Bert ging tussen de twee oprijplaten op de bumper zitten zodat hij Didi aan kon kijken. “Schrik niet, maar ik moet je iets vertellen….”. Zo kort mogelijk beschreef hij de gebeurtenissen. Toen hij klaar was keek hij Jacob aan en zei: ‘zou jij met me mee willen gaan naar die brandweervent en die politieman? Ze staan te wachten in de crisistent achter het podium’. Jacob sloot de bus af en Bert vertelde Didi waar ze Nick en Dylan zou kunnen vinden. Bert en Jacob liepen samen naar de tent achter het podium. Didi reed met haar scootmobiel naar de ingang. Harry die op de hoogte was van het feit dat Tess’ een familielid verwachtte in een rolstoel ontving haar zo vriendelijk mogelijk en liep een stukje mee richting de plek waar ze Nick en Dylan zou vinden. Zodra Dylan haar zag rende hij op haar af en vloog in haar armen. Nick stapte achter zijn tafel vandaan en gaf zijn nicht een knuffel. ‘Wat een verháál. Wat zullen jullie ongerust zijn. Ik weet niet wat ik moet zeggen’. Ze streek Dylan even door zijn haar, ze kon er bijna niet meer bij, zo was hij gegroeid. Dylan voelde de tranen in zijn ogen prikken. Hij en Didi waren dikke maatjes. Ze hielden beiden van vissen en Dylan ging dan ook regelmatig logeren en ze hadden al heel wat samen gevangen. Didi zag aan Nick dat hij zich zorgen maakte over Dylan. Vrolijk vroeg ze daarom aan Dylan om eens even met haar mee te gaan om te laten zien waar ze wat te drinken kon krijgen. Ze zou proberen hem een beetje af te leiden en beloofde Nick dat ze hem niet uit het oog zou verliezen.