I have a dream....een fictief verhaal als E-Book

[Mrs. Limepop]

De hitte was enorm. Ze was zeker weer in slaap gevallen. Ze dacht iets te horen waar ze wakker van was geworden, maar ze hoorde niets meer. Ze had het zich vast verbeeld. Haar hartslag was enorm hoog en het bonzen in haar hoofd was nog erger geworden. Voorzichtig ging ze weer staan. Nu ging het beter en probeerde door diepe ademhalingen haar hartslag omlaag te krijgen. Ze moest plassen en ze had dorst. Ze kon maar niet begrijpen wat er was gebeurd en al helemaal niet dat ze bijna niets kon zien. Ze moest in een kelder of iets dergelijks zitten. Voetje voor voetje schuifelde ze vooruit met haar handen vooruit zodat ze nergens tegenaan zou botsen. Op een gegeven moment voelde ze een muur en ze tastte er met haar handen overheen, telkens een klein stapje naar links om te kijken of er misschien ergens een deurkruk of lichtknop was. Ze was zo bang dat het wel leek of elke beweging die ze wilde maken seconden later kwam dan dat ze wilde. Alsof ze een vertraagde opname van zichzelf was. Ineens voelde ze een deurkruk. Haar hart maakte een sprongetje, maar natuurlijk zat de deur op slot. Toch kreeg ze hoop. Hier zat een deur, dus er was een uitgang. Ze tastte omhoog en omlaag en kon een deurpost onderscheiden. Hier in de buurt zou toch ook een lichtschakelaar moeten zijn. Toen ze eindelijk de schakelaar vond en er op drukte gebeurde er niets. De lamp deed het niet. Ze liet zich langs de muur naar beneden glijden en zittend met haar rug tegen de deur liet ze haar tranen op de vrije loop. Ze voelde zich wanhopig. Toen ze een beetje uitgehuild was probeerde ze zich opnieuw te oriënteren vanaf de plek waar ze zat. Het leek alsof er licht van links kwam, heel zwak, maar onmiskenbaar. Ze besloot niet meer te gaan staan, maar te kruipen, wat heel onhandig ging met haar handen aan elkaar. Ineens voelde ze een soort drempel waar de vloerbedekking overging in een andere vloer, die koel aanvoelde. Even legde ze haar wang tegen de koudere vloer en genoot van de koelte van de vloer. Voorzichtig kroop ze verder en ze vermoedde dat ze in een soort badkamer beland was. Opgewonden trok ze zich op aan wat de verwarmingsbuis moest zijn. Het voelde stoffig en vuil aan, hoewel de vloer wel schoon leek. Voorzichtig schuifelde ze weer verder en tastte continu rond of ze iets voelde. Ineens stootte ze met haar voet ergens tegenaan en tastend kwam ze er achter dat het een w.c. pot was. Opgelucht wurmde ze haar broek naar beneden en ging zitten. Nu kon ze ook zien waar het licht vandaan kwam. Links bovenin moet een raampje zitten, dat blijkbaar donker geverfd was. Maar langs de kanten kierde toch wat licht naar binnen. Tegenover haar kon ze een vierkant aan de muur onderscheiden waarin het weinige licht leek te weerkaatsen. Dat moest een spiegel zijn. Ineens besefte ze dat daaronder wel eens een wastafel zou kunnen zitten. Als dit een badkamer was, zou dat logisch zijn. Ze hees zo goed en zo kwaad als het ging haar broek weer op en voelde voorzichtig onder het lichte vierkant of er een wastafel was. Haar vingers raakten het gladde oppervlak van een wastafel en een moment later vond ze de kraan! Ze tastte naar de knop en toen ze deze uiteindelijk vond en omdraaide hoorde ze het water stromen. Ze was zo opgelucht dat ze er bijna weer van moest huilen. Nu ze water had en kon drinken en haar polsen er onder hield werden haar gedachten ook weer helderder.

[Mrs. Limepop]

Meggy ging zich snel douchen en omkleden. Ze verheugde zich op het evenement. Tess had het nergens anders meer over kunnen hebben de laatste weken. Ze had al twee sms-jes gestuurd om haar succes te wensen vanmorgen maar niets teruggehoord. Dat had ze ook niet verwacht want Tess had het natuurlijk veel te druk. Maar ze wilde even laten weten dat ze aan haar dacht. Toen ze beneden kwam keken de honden haar aan. Ze riep Lola en deed haar de riem om en pakte de etensbak en het ligkussen op. Ze zou Lola eerst terug naar Tess’ huis brengen en dan doorrijden naar het evenemententerrein. Lola zou later op de dag nog een keer uitgelaten worden buren in de straat. Meggy had aangeboden Lola nog een nachtje te houden maar daar had ze niets van willen weten. Ze stapte in de auto en Lola sprong opgewonden op de achterbank. Nadat ze Lola in het huis van Tess had binnengelaten reed ze richting atletiekbaan. Ze wist niet precies waar het was, maar ze had nog een sms naar Harm gestuurd dat ze er aan kwam en hij had het goed uitgelegd. Bovendien waren er parkeerplaatsen vrijgehouden voor ‘’VIP’s’’ waarvan één voor haar, dus ze hoefde niet bang te zijn dat ze geen plek zou hebben. Toen ze had ingeparkeerd zag ze de lange gestalte van Harm al staan en zwaaien. Ze liep naar hem toe en zag direct aan zijn gezicht dat er iets was. In de EHBO tent fluisterde Harm haar toe wat er gebeurd was. Hij legde uit dat Bert met Jacob en de politie in het crisiscentrum was en dat er was afgesproken dat iedereen bij het verhaal zou blijven dat Tess naar de huisartsenpost was. Verbijsterd liep ze verder, op zoek naar Didi die ze goed kende. Didi was een opvallende verschijning in haar rolstoel met haar enorme bos krullen. Ze zag haar vrijwel direct, met Dylan leunend tegen de scootmobiel bij haar. Ze probeerde vergeefs over de muziek heen te roepen en liep op een holletje naar Didi toe. Onmiddellijk reed Didi een stuk naar de zijkant van het terrein en Meggy en Dylan konden haar maar amper bijhouden. Nadat ze elkaar op gedempte toon een beetje hadden bijgepraat over wat ze wisten van Tess’ verdwijning stapten ze over op wat algemeenheden, om Dylan een beetje te sparen. Dylan vroeg hoe het met Lola was gegaan, die de afgelopen nacht niet thuis was geweest. Hij had er altijd een hekel aan als Lola er niet was. Het huis was dan raar leeg en stil. Meggy vertelde dat ze een lange wandeling op de Soesterduinen had gemaakt. Daarna vertelde ze uitvoerig hoe Lola achter het hek was verdwenen en hoe boos ze op haar was geweest. Toen Dylan vroeg hoe ze haar dan weer te pakken had gekregen vertelde ze dat Lola naar een van de houten vakantiehuisjes was gerend en daar hardnekkig kwispelend voor de deur had gestaan en dat ze Max er op af had gestuurd om haar op te halen. Trots vertelde ze hoe het Max was gelukt om Lola over te halen mee terug te gaan naar het vrouwtje en ze bedacht zich dat ze vergeten was dit te vertellen aan Harm, die de border-collies trainde en met ze werkte bij de schapen. Door het nieuws over Tess was ze hier natuurlijk niet over begonnen. Opeens begon Dylan opgewonden heen en weer te springen en te praten. “Mama zit daar! Mama is vast daar. Echt! Geloof me. Daarom is Lola daar naar toe gerend! Mama zit daar!”. Didi en Meggy keken elkaar aan en probeerde Dylan tot kalmte te manen. Dylan was inmiddels in alle staten en wilde naar de tent lopen waar zijn vader was, maar Didi hield hem tegen. “Dylan, wacht nou even, papa en Jacob zijn daar aan het praten met de politie. Je moet daar even niet storen”. Boos draaide Dylan zich om en zei: ‘ik weet zeker dat mama daar is. Jullie moeten me geloven. Lola doet altijd zo als ze denkt dat ze mama hoort of ziet. Zelfs als mama maar 5 minuutjes is weggeweest doet Lola altijd zo wild’’. Als jullie me niet geloven ga ik wel naar Ome Nick”. Hij draaide zich om en rende naar de hoogwerker, waar zijn oom aan de tafel achter de knoppen zat die onder de hoogwerker stond opgesteld.

[Mrs. Limepop]

Over het terrein klonken de klanken van the Diamondtones. Jeff liep ogenschijnlijk doelloos rond. Er heerste een gezellige sfeer en mensen die niet stonden te kijken naar het podium liepen langs de marktkramen met microfoons, kleine versterkers en andere benodigdheden. De voorraad speciale deksels die Lando had ontworpen en gespoten voor deze gelegenheid was al aardig geslonken. Lando stond met Jaap achter de kraam te praten. Jaap bemande gedurende de dag de kraam en Lando liet regelmatig zijn gezicht zien. Ze stonden dicht bij elkaar te praten. De klep van Jaaps pet stond diep over zijn ogen. Lando’s blik was ernstig. Jeff keek verder rond en zijn blik gleed via de kraam met bedrukte t-shirts verder naar achteren. Hij zag Tess’ zoon bij zijn oom staan. Dat stemde hem tevreden, het leek hem goed dat dat gozertje in de buurt van bekenden bleef. Zijn gedachten gingen nog steeds over wat hij over het hoofd gezien kon hebben. Hij was kort aanwezig geweest bij het gesprek dat gevoerd werd met de lokale politie en Tess’ man en zijn neef. Maar hij was te onrustig. Nadat hij zijn aandeel geleverd had was hij de tent uitgelopen met de opmerking dat als ze hem nodig hadden ze hem konden oproepen via zijn portofoon of mobiel. Hij liet zijn ogen over het publiek glijden. Hij wist niet wat hij zocht maar hij vertrouwde niemand. Dat was nou eenmaal inherent aan zijn werk en ervaring. Omdat hem niets bijzonders opviel, liep hij naar Dylan en zijn oom om even gedag te zeggen. Daar aangekomen ving hij nog net de laatste opmerking van Nick op. “Rustig jongen, ik ga zo wel even naar je vader toe. Als jij denkt dat mama daar zou kunnen zijn, kunnen we het minimaal even onderzoeken’’. Jeff trok zijn wenkbrauwen op en nadat hij zich even had voorgesteld vroeg hij waar dat over ging. Nick vertelde in het kort wat Dylan had gezegd en Dylan keek hoopvol naar de enorme gestalte van Jeff. Hij had zo’n smekende blik in zijn ogen, dat Jeff even moest slikken om zijn medelijden met hem te verbergen. Jeff pakte Dylan bij zijn schouder en zei; ‘weet je, ik vind dit belangrijk genoeg om jou mee te nemen naar de tent. Vertel jij maar wat je denkt daar. Ze hebben ook geen andere aanknopingspunten, dus kunnen ze net zo goed met jouw verhaal beginnen. Beter dan niets’’. Nick knikte naar Dylan en zette zijn koptelefoon weer op. Helaas kon hij niet mee, want hij moest hier achter de knoppen blijven zitten.

[Mrs. Limepop]

Didi en Meggy stonden bij de bar met een kop koffie. Ze bespraken half serieus half lacherig de mogelijkheid van Dylans suggestie over Tess’ locatie. Didi had zelf een teckel en was min of meer geneigd het verhaal wel serieus te nemen omdat ze gewend was aan de goede neus van een jachthond. Meggy daarentegen had zo haar bedenkingen. Lola was een slimme hond, maar erg speels en onbezonnen. Ze dacht dat als Tess’ daar werkelijk had gezeten dat Lola niet zou zijn ingegaan op Max’ weglok-actie. Toch liet het haar ook niet helemaal los. Lola had wel heel hardnekkig bij dat huisje staan kwispelen en piepen. En het was toch ook wel heel raar dat dat hek met Tie-wraps was dichtgebonden. Ze liep naast de scootmobiel van Didi mee naar een van de picknicktafels met banken die aan de uiterste rand van het terrein stond opgesteld. Ze kozen een plek waar ze het minst last hadden van het geluid, dat ook uit speakers aan de achterkant van het terrein klonk. Ineens hoorde Meggy een bekend nummer. Dit nummer van de Diamondtones klonk altijd uit de telefoon van Tess, het was haar ringtone. Haar hart sloeg even over. Ze kneep haar ogen dicht omdat ze wist dat het niet Tess’ telefoon was dit keer.
In het crisiscentrum overkwam Bert hetzelfde. Dit was Tess’ favoriete nummer. Hij keek even weg van de mannen waarmee hij stond te praten en haalde diep adem om de constante druk die hij op zijn borst voelde enigszins te verlichten. Op dat moment kwam Dylan binnen met Jeff. Aan Dylans gezicht kon hij zien dat hij ook de muziek herkende van zijn moeders telefoon. Jeff had een hand op de schouder van Dylan en voerde hem mee naar het groepje mannen dat nog steeds stond te overleggen. Zonder af te wachten of het gelegen kwam zei Jeff: “Dylan wil graag iets zeggen”. De mannen draaiden zich om. Jacob keek Dylan, die hij nog niet had kunnen begroeten, vriendelijk aan. Dylan richtte het woord rechtstreeks tot Jacob omdat hij hem goed kende. Hij was bang dat hij zou gaan huilen als hij zijn vader aankeek. Onderwijl leunde hij wel tegen zijn vader aan. Hij probeerde zo kalm mogelijk te praten maar praten was niet zijn sterkste kant. Het duurde dan ook even voordat iedereen begreep wat er aan de hand was. Jacob pakte zijn mobiel en belde Didi, in de hoop dat Meggy nog bij haar was. Didi voelde haar telefoon trillen en keek op het scherm. Jacob. Ze nam op en luisterde kort. Ze keek Meggy aan en zei dat de mannen blijkbaar van plan waren het verhaal van Dylan serieus te nemen en dat Meggy’s aanwezigheid dringend gewenst was. Ze vertrokken richting tent waar het crisiscentrum was ingericht.

[Mrs. Limepop]

Dolf liep de tent in waar zo dadelijk de eerste workshop gegeven zou worden. De temperatuur steeg snel en hij opende een paar raamflappen, zodat er nog enigszins frisse lucht zou doorstromen. Hij besloot bij alle 4 de tenten de flappen open te gooien om de warmte een beetje de baas te blijven en liep diep in gedachten verzonken langs de tenten toen hij een sms binnenkreeg van Jacky met de mededeling dat de leden van El Dorado in aantocht waren. Bij de laatste tent aangekomen botste hij bijna tegen een man op die blijkbaar was verdwaald of op zoek was naar de ingang. Vriendelijk verwees Dolf hem naar het programma, dat overal was opgehangen en legde uit dat de eerste workshops pas over een kwartier zouden beginnen en de tenten dan open zouden zijn voor de bezoekers. De man droeg een donkere zonnebril en een sjiek pak, waarmee hij duidelijk uit de toon viel bij het grootste deel van het publiek. De man zei niet veel terug en Dolf vroeg zich af wie het was en of hij soms bij een van de optredende bands hoorde. Toen de man zich met grote stappen verwijderde bij de tenten bedacht Dolf dat niet alle Hollanders altijd even aardig waren en dat het toch redelijk belachelijk was om een pak te dragen bij deze temperaturen. Ook kwam het in hem op dat het misschien een goed idee zou zijn als Jeff en Harry iemand bij de tenten zou neerzetten tegen de tijd dat de workshops begonnen. Er stonden PC’s met beamers en projectieschermen, versterkers en andere apparatuur in opgesteld. Hoewel niemand het terrein zou afkomen zonder langs de bewaking te komen, had hij toch ineens het gevoel dat ze misschien iets te laconiek geweest waren over dit onderdeel van de organisatie. Maar hij realiseerde zich ook dat met de verdwijning van Tess de prioriteiten enigszins verschoven waren en hij nam zich voor zelf een oogje in het zeil te houden. Hij luisterde naar het laatste nummer van de Diamondtones en het drong tot hem door dat als hij niet zo van slag was geweest door alles wat gebeurd was hij vast meer kunnen genieten van hun optreden. Hij liep om de tenten heen om ook aan de achterkant de raamflappen te openen en moest zich daarvoor tussen het hek en de tenten doorwurmen. Bijna struikelde hij over de touwen en kon zich nog net vastgrijpen. Toen hij naar zijn voeten keek zag hij iets op de grond liggen. Toen hij het oppakte trok hij bevreemd zijn wenkbrauwen op. Het was een plastic flesje. Hij moest even knijpen met zijn ogen. Cayennepeper stond er op. Dolf schudde verbaasd zijn hoofd. Cayennepeper? Het moest niet gekker worden. Wat doet nou een potje cayennepeper op de grond naast de workshoptenten?

[Mrs. Limepop]

Nadat ze had gedronken en haar handen en gezicht keer op keer had natgemaakt kwam ze enigszins bij haar positieven. Haar schouder deed echt enorme pijn en ze wilde dat het licht genoeg was om er even naar te kijken. Haar hoofdpijn was nog steeds gigantisch en ze bedacht dat er nog nooit een moment was geweest dat ze zo intens naar haar medicijnen had verlangd als nu. Bij gebrek aan een betere zitplaats deed ze de klep van de wc bril naar beneden en ging daar op zitten. Ze had geen idee waar ze was, hoe lang ze er al was en hoe laat het was. Haar horloge zat nog om haar pols, maar het was zo donker dat ze er niets op kon zien. Het lichtgevende materiaal in de wijzerplaten had dus al een poos geen licht gevangen, anders zou ze toch minimaal een zwak schijnsel moeten zien. Haar gedachten gingen keer op keer naar het moment dat ze zich het laatst kon herinneren. Dat was bij de brandweerwagen, waar ze neergeslagen was toen ze zich bukte naar een houten staaf op de grond. Ze had een gestalte in de wieldop gezien, maar onherkenbaar.
Ze wilde dat ze wist hoe laat het was. Hoe lang was ze bewusteloos geweest? Ze probeerde zich voor te stellen wat haar verdwijning betekende voor haar evenement. Ze hoopte maar dat alles gewoon doorging. Het zou voor al die bezoekers en de artiesten een enorme teleurstelling zijn als ze zouden besluiten de boel te cancellen. Ze ging er van uit dat ze gewoon zouden doorgaan, er waren zoveel mensen bij betrokken, ze konden alles ook zonder haar aanwezigheid laten plaatsvinden.
De tranen schoten in haar ogen toen ze aan Dylan dacht. En aan haar man. En familie en vrienden, die er allemaal zouden zijn en die zo meegeleefd hadden. Straks denken ze dat ik er vandoor gegaan ben of rare dingen doe. Zouden ze weten dat ik echt niet uit mezelf bij mijn feestje wegblijf? Allemachtig, ze had zich nog nooit zo wanhopig gevoeld en had totaal geen idee wat ze moest doen. Met haar handen vastgebonden kon ze niet veel beginnen. Trouwens, als haar handen niet vastgebonden zouden zijn ook niet. Het was gewoon te donker. Ze vroeg zich af hoe het zó donker kon zijn in een huis. Ze keek weer omhoog naar het lichte kiertje en vroeg zich af of ze erbij kon komen. Misschien als ze haar horloge een poosje voor de kier hield, kon ze zien hoe laat het was. Ze stond voorzichtig op en tastte in het rond. In de hoek voelde ze een rand van wat een douchebak moest zijn. Misschien als ze daarop ging staan en zich helemaal uitrekte kon ze haar polsen een poosje hoog houden in de buurt van het lichtgevende kiertje. Jammergenoeg kon ze zich dan nergens aan vasthouden. Na een keer flink uitglijden, stond ze uiteindelijk op het uiterste puntje van haar tenen met haar armen omhoog te rekken met haar armen richting het kiertje, maar telkens als ze dacht dat ze het groene materiaal zag opgloeien en ze haar armen omlaag deed, kon ze niet genoeg onderscheiden op haar horloge. Haar schouder deed zo enorm veel pijn door deze beweging dat ze het niet nog een keer durfde te proberen. Ze gaf het op. Ze moest eerst maar eens op zoek gaan naar iets waar ze op kon staan, of waarmee ze kon slaan. Misschien als ze een ruit kon ontdekken, ze vermoedde dat het kiertje een overgeslagen stukje was van een dichtgeverfde ruit, kon ze de ruit kapot slaan en om hulp schreeuwen. Alleen de gedachte aan schreeuwen maakte haar hoofdpijn al erger. Terwijl ze voetje voor voetje terug ging richting de ruimte waar ze eerst had gezeten dacht ze aan de smsen die ze die ochtend had ontvangen met de dreigende taal. En aan de telefoontjes eerder die week. Had ze nou maar iemand verteld over die sms-en. Ze had het zelfs niet thuis aan haar man verteld. In alle drukte had ze er gewoon niet zoveel aandacht aan besteed. Nu zat ze hier. Het leek wel een slechte film. Ze veegde de tranen weg en was dankbaar dat ze met het toiletpapier dat er hing in elk geval haar neus kon snuiten. Plotseling hoorde ze een bekend geluid. Haar favoriete nummer van de Diamondtones klonk vanachter de deur. Haar telefoon! Haar telefoon lag achter die deur. Met hernieuwde kracht en energie schuifelde ze terug naar de slaapkamer met het voornemen om elke centimeter van deze kamer te onderzoeken. Ze voelde de adrenaline door haar lijf gieren en ging op zoek naar iets waarmee ze kon ontsnappen.

[Mrs. Limepop]

Hij vloekte bij zichzelf. Dat scheelde maar weinig. Kwam die stomme Belg net de hoek omzeilen. Hij liep terug naar de grote massa en was nog net getuige van het laatste nummer van de Diamondtones. Beleefd klapte hij mee en kneep zijn ogen samen terwijl hij strak naar Adri keek die zijn laatst gebruikte harp in de koffer stopte. Hij pakte zijn verkreukelde programma erbij en keek op zijn horloge. Eens even kijken. Het was nu 13.45 uur. De workshop van Adri begint over een kwartier. Het volgende optreden dat staat gepland is van een duo dat ‘’Irish It Is’’ heet. Hij las de beschrijving. Ian uit Den Helder heeft een brede muzikale achtergrond en treedt regelmatig op met Thierry die afwisselend viool, wasbord en gitaar speelt. Ze hebben een uitgebreid repertoire, waarbij Keltische invloeden uiteindelijke tot rasechte mooie Ierse Folk nummers hebben geleid en de mondharmonica op meesterlijke wijze bespeeld wordt. Hij herkende Ian van de foto die ook door hem op het forum gebruikt werd. De komende 3 kwartier zou op het podium alleen via het grote scherm muziek te horen en te zien zijn van oude legendes. Dus hij zou om 14.00 uur bij Adri de workshop in gaan en om 14.30 als Irish It Is begint, wil hij er even tussenuit knijpen om naar het huisje te rijden. Hij is er niet helemaal gerust op dat die bitch niet de hele boel bij elkaar zal gillen. Het was hem te ver gegaan haar mond af te plakken. Hij voelde zich toch al onzeker over het spul dat hij gebruikt had om haar buiten westen te krijgen. Een kennis in Duitsland had het hem geleverd en hem verzekerd dat mensen die dit gebruiken er niets van merkten en het geen schadelijke gevolgen had. Even bekroop hem weer het gevoel dat waar hij mee bezig was het werk van een gek was, maar zijn blinde woede was nog steeds groot genoeg om dit gevoel weg te duwen. Het huisje lag weliswaar erg achteraf, maar het park was grotendeels bezet met dit mooie weer. Hij had nog geluk gehad dat hij haar ongezien uit de auto had kunnen trekken via zijn eigengemaakte ingang. Dat zou hij nu in elk geval weer doen. Het ging hem er om om in elk geval het komende half uur bij Adri in de workshop een positieve indruk te maken. Hij had geen idee of Adri nog wist wie hij was. Het was al een hele poos geleden dat hij als beginner op het podium had gestaan met hem. Hij ging er van uit dat hij in elk geval indruk zou kunnen maken met zijn spel. Tenminste, als de bezoekers van de workshop gevraagd werd iets te spelen. Hij ging er van uit van wel. Jammer dat het met de cayennepeper niet gelukt was.

[Mrs. Limepop]

Meggy liep de tent in naar Jacob en Jeff, die haar net gebeld hadden. Jacob vroeg haar het verhaal over de honden nog een keer te vertellen en luisterde aandachtig. Hij nam een beslissing. Hij bleef op het terrein, in de buurt van Nick en Didi. Hij zou zich beschikbaar houden als officieel aanspreekpunt voor politie en brandweer. Meggy werd vriendelijk uitgenodigd door Jeff om met hem, Dylan en Bert mee te rijden om de weg te wijzen. Dylan, die enorm opgelucht was dat ze hem eindelijk serieus namen, spurtte vooruit naar de auto van zijn vader. Hij stapte achterin met Meggy en Jeff stapte voorin in bij zijn vader. Jeff was zo lang, dat de stoel een stuk naar achteren moest om zijn lange benen kwijt te kunnen. De bijl die gevonden was bij de brandweerauto had Jeff tussen zijn benen gezet. Het leek hem dat die nog wel eens van pas zou komen. Bert, die Jeff persoonlijk eigenlijk niet goed kende, maar wel vaak zijn naam had horen vallen, keek nog eens opzij. Hij was blij dat Jeff geluisterd had naar Dylan en dat ze op weg waren naar wat misschien wel helemaal niets bleek te zijn. Alles beter dan daar blijven en zonder Tess rond te moeten lopen en net doen of er niets aan de hand is.
Onderweg overlegden ze wat het beste zou zijn. Jacob was van mening dat ze officieel toestemming zouden moeten vragen om in het huisje te mogen kijken, maar had zich tijdig gerealiseerd dat toestemming vragen veel te lang zou duren. Jeff leek er niet het type naar om zich ergens door te laten tegenhouden. Ze besloten dus via het bospad te rijden waar Meggy had gelopen en via het hek te gaan waar Lola onderdoor gekropen was. Even was het lastig om de weg te vinden met de auto, omdat de wandelpaden niet toegankelijk waren. Via zijn telefoon en Google Earth wist Jeff Bert uiteindelijk tot de plek te loodsen waar ze moesten zijn. Voordat de auto stil stond was Dylan er al uitgesprongen. Zonder op zijn vader en de andere te wachten was hij al over het hek geklommen.

Hij keek over zijn schouder naar Meggy met vragen ogen en opgetrokken wenkbrauwen en Meggy knikte naar hem. Dat was inderdaad het huisje. Jeff kwam bij het hek met Bert en sneed met een zakmes de ty-wraps door, waardoor het hek makkelijk opengevouwen kon worden. Dylon bonste ondertussen op de deur en riep: ‘mama, mama, ben je daar? Mama!” Bij de deur aangekomen keken Bert en Jeff elkaar even aan, niet wetend wat te doen. Meggy bleef wat onzeker op een afstandje toekijken, in de gaten houdend of er geen mensen in de buurt liepen. “Mama”, weer bonsde Dylan op de deur.
Ze hoorden niets. Ze liepen om het huisje heen. Het zag er raar verlaten en slecht onderhouden uit. De ramen waren van binnen beplakt met zwarte folie, waardoor je niet naar binnen kon kijken. Niets wees er eigenlijk op dat er recent nog mensen geweest zouden zijn. Jeff zocht een excuus om toch naar binnen te gaan. Hij wilde het gewoon zeker weten. Hij klopte op elk raam en wachtte. Aan de achterkant zat een klein bovenlicht. Hier zat ook raamfolie op, maar aan de buitenkant. Jeff, die met zijn ruime 2 meten geen enkel probleem had om bij het raampje te kunnen trok aan een los hoekje een deel van de folie opzij…..

[Mrs. Limepop]

Tess was na het horen van haar ringtone met hernieuwde energie terug naar de andere ruimte gekropen. Toen haar telefoon ophield liepen de tranen over haar wangen. Van vermoeidheid, frustratie en de hoofdpijn. Daarna was ze al snel weer vervallen in haar gedesoriënteerde gemoedstoestand. Haar migraine had haar doen besluiten om weer op het bed te gaan liggen en ze was in slaap gedommeld, bijna blij met de duisternis. In haar droom hoorde ze Dylan roepen. Ze probeerde terug te roepen maar zoals wel vaker in een droom leek het net of haar stem dienst weigerde. Ze riep wel terug, maar er kwam geen geluid. Ineens leek het lichter om haar heen. Ze werd een beetje wakker en keek waar dat licht ineens vandaan kwam. Tot haar verbazing kwam het uit de badkamer. Ze stond voorzichtig op en moest zelfs een beetje met haar ogen knijpen om het licht langzaam binnen te laten. Ineens drong het tot haar door dat ze Dylans stem echt hoorde. Het was geen droom. Net toen ze wilde roepen ging haar telefoon weer over. Enkele seconden later hoorde ze een enorme klap, gevolgd door glasgerinkel en nog een paar harde klappen. Ze hoorde stemmen en het drong tot haar door dat ze die stemmen kende! “ik ben hier, ik ben hier”, riep ze. Ze snikte en haar hart bonsde zo hard in haar keel dat ze bijna niet kon roepen. De deurklink werd naar beneden gedrukt, maar die zat natuurlijk op slot. Ze hoorde Jeff’s stem zeggen: “Tess, ga bij de deur vandaan. Ik trap ‘m open…”
Plotseling stonden Jeff, Bert en Dylan binnen. Dylan vloog haar om haar nek en ze verloor haar evenwicht omdat haar handen vastgebonden zaten. Lachend en huilend tegelijk rolden ze over de grond. Iedereen sprak door elkaar en ineens verscheen Meggy’s hoofd ook nog om de deur. Dylan sprak van Lola die onder het hek doorgekropen was en dat Meggy had geroepen. Ze kon er geen touw aan vastknopen en probeerde overeind te komen. Daar waren de armen van Bert en ze liet zich huilend tegen hem aanvallen. Haar schouder deed zo zeer en haar hoofd…..
Ze hadden haar gevonden! Hoe is het mogelijk. Ineens begon ze te praten, te vragen….hoe laat het was, hoe lang ze weg geweest was.
Jeff gedroeg zich zo zakelijk mogelijk en sneed de ty-wraps om haar polsen door. Hij zei: ‘’eerst wegwezen hier, voordat er mensen op het lawaai afkomen’’. Ze riep; ‘’mijn telefoon…die is hier, ik hoorde hem net weer!!”
‘’Ja, wij ook, zo wisten we dat je hier binnen was’’. Jeff was nog steeds blij dat het teken dat Tess hier aanwezig kon zijn uiteindelijk gekomen was. Hij had echt niet geweten wat te doen, toen het huisje zo verlaten leek. Zijn hoop was net een beetje aan het vervliegen toen hij haar telefoon hoorde. Al zijn opgekropte woede was tot uiting gekomen toen hij de bijl had opgeheven en de voordeur met een paar klappen aan stukken sloeg.
Hoewel hij graag op zijn gemakje even had rondgekeken in het huisje om te kijken of hij iets kon vinden waaruit de indentiteit van Tess’ ontvoerder bleek, leek het hem toch verstandiger het terrein te verlaten. Hij had alleen de telefoon van tafel gegrist. Bert ondersteunde Tess naar de auto en Dylan bleef maar opgewonden roepen dat hij het zeker had geweten dat mama daar zat. Toen de portieren van de auto gesloten waren daalde er enige rust in de auto neer. Tess kon nog steeds niet geloven dat ze gered was.
Jeff belde met Jacob wiens nummer hij gelukkig in zijn mobiel had gezet, voordat hij vertrok. Hij vertelde het goede nieuws. Jacob zal er voor zorgen dat er zo snel mogelijk forensische politie naar het huisje gaat en dat er bij de receptie van het bungalowpark gemeld zal worden wat er gebeurd is. De identiteit van hun huurders zal wel ergens vastgelegd zijn. Bert zat aan het stuur en keek telkens bezorgd in de achteruitkijkspiegel naar het krijtwitte gezicht van Tess. Tess wilde eerst naar huis en niet naar het ziekenhuis. Hij had haar liever naar de Eerste Hulp gebracht. Meggy bleef maar naar Dylan kijken en zeggen dat als ze had geweten dat Tess verdwenen was, ze misschien zelf wel bedacht had dat Tess hier kon zitten toen Lola zo raar deed.

[Mrs. Limepop]

De workshoptent van Adri begon vol te stromen. Adri staat klaar met zijn koffer mondharmonica’s naast hem op de grond. Hij begroette iedereen persoonlijk bij binnenkomst. Op de tafels stonden blanco naamkaartjes en Adri vroeg iedereen zijn of haar naam er op te zetten. Ook vroeg hij om je favoriete toonsoort mondharmonica naast je naam te schrijven. Even twijfelde hij wat hij moest doen. Hij had zich ingeschreven onder zijn eigen naam, maar liep hier wel rond als artiest. Sommigen kenden hem van optredens en zijn band. Hij moest dus wel zijn artiestennaam gebruiken. Hij hoopte maar dat niemand om zijn inschrijvingsnaam zou vragen. Dat leek hem gezien die situatie niet echt handig. Hij probeerde beheerst en kalm over te komen, maar merkte dat zijn ademhaling snel ging en ook zijn hartslag was hoger dan normaal. Adri begon te praten en even leek er een blik van herkenning door hem heen te gaan toen zijn ogen langs hem gleden. Zijn handpalmen waren vochtig. Hij haalde zijn A en C mondharmonica uit zijn zak. De rest had hij in het huisje laten liggen. Hij had bewust niet de speciaal aangepaste harpen die hij bij Adri had besteld bij zich. Het had hem al moeite gekost deze überhaupt te kopen bij hem, maar zijn professionaliteit had het gewonnen van zijn afkeer van deze man. Hij had gehoopt iets op de mondharmonica’s aan te kunnen merken, maar hij kon niet anders dan eerlijk toegeven dat het kwalitatief het beste was wat hij tot nu toe was tegengekomen. Adri vroeg wie er zin had om zijn of haar favoriete riff of lick voor te spelen. Dit was zijn kans, dat was beter dan een half uur moeten luisteren naar dingen die hij toch allemaal al wist. Bovendien een kans om te laten horen wat hij kan. Adri startte een backingtrack en wees iemand aan om te beginnen. Deze persoon mocht dan weer de volgende aanwijzen om een stukje mee te spelen. Het zweet parelde op zijn voorhoofd. Wat was het warm in deze tent. Hij kreeg deja-vu’s van school vroeger. Daar kreeg hij ook nooit de beurt als hij graag wilde en met iets dat hij goed kon. Bij gym werd hij nooit gekozen, omdat sport nu eenmaal niet zijn ding was, dan vond hij het niet erg. Maar nu wilde hij de beurt, verdorie! De meesten speelde rifjes die bekend waren van Muddy Waters en Little Walter. Sommigen gaven er hun eigen draai aan, maar het was allemaal meer van hetzelfde. Hij popelde van verlangen om zijn ding te laten horen, maar hij leek wel onzichtbaar, want niemand wees hem aan. Na 10 minuten stopte Adri de backingtrack en begon te praten over hoe iedereen vastgeroest zat in de vaste loopjes en begon tips te geven hoe dit te doorbreken. Hij voelde de bekende hitte omhoogtrekken. De woede raasde door zijn aderen en veroorzaakte ruis in zijn oren. Hij moest alle moeite doen om rustig te blijven zitten terwijl de teleurstelling door zijn lijf trok. Adri speelde een paar stukjes voor en, hoewel hij wist dat hij goed was, moest hij toch onwillekeurig slikken, omdat het tegen het randje van zijn eigen kunnen aanzat. Hij keek op zijn horloge. Hij verlangde naar het einde. Hij wilde naar het huisje. Even bijkomen en checken of die trut al wakker was. Hij zal haar wat te eten en drinken aanbieden en als ze rustig doet, mogen haar handen los. Hij is geen bruut, hij wil haar alleen maar raken in haar meest kwetsbare punt van dit moment. Haar weghouden bij haar bluesharpdag. Waarvan hij door haar was uitgesloten.

[Mrs. Limepop]

Op het terrein zat Anton in de hoogwerker een shagje te draaien. Hij had de camera in de pauzestand gezet. Nu de workshop van Adri aan de gang was waren er minder mensen op het veld. Op de achterwand van het podium waren afwisselend beelden te zien van het publiek en muziekfilmpjes. Anton liet zijn ogen sinds Tess’ verdwijning continu over het publiek dwalen. Vanaf zijn hoogte kon hij alles goed in de gaten houden, behalve als hij door de camera keek. Daarom had hij besloten langere pauzes in te lassen en zijn ogen goed de kost te geven. Hij had tot nu toe niets opvallends gezien, behalve de nicht van Tess in haar rolstoel. Als ze aan kwam rijden met haar nogal in het oog springende haardos, week de menigte uiteen als de Rode Zee. Het was warm en de mensen zaten gezellig met elkaar te drinken en te praten. Er stroomden nog steeds mensen binnen. Hij had Jeff al een tijdje niet gezien, maar zijn maat Harry liep continu in de buurt van de ingang en keek telkens op zijn horloge. Tess’ broer Nick was van zijn plek gelopen, omdat er momenteel toch niet live op het podium gespeeld werd. Anton had hem in de crisistent zien verdwijnen. Hij inhaleerde diep de laatste trek van zijn shaggie in en trapte de peuk goed uit op de bodem van zijn bakkie. Hij zette de camera weer aan en begon het publiek te filmen. Hij had nog nooit met zo’n professionele camera gewerkt en was onder de indruk van de kwaliteit en de zoommogelijkheid van dat ding. Hij filmde Lando op zijn klompen bij zijn kraam met harmonicadeksels. Lando was met zijn mobiel in de weer. Hij zwenkte de camera naar de uitgang van de workshoptent van Adri waar net de mensen naar buiten begonnen te stromen. Zijn oog werd getrokken naar een figuur in colbert met zonnebril die zich snel verwijderde van de rest en zoomde in op deze man, die linea recta naar de uitgang liep. Waar kende hij deze figuur ook al weer van? Hij was er zeker van dat hij een bekende figuur was, maar wie ook al weer? Hij zette de camera aan om hem van dichterbij te bekijken en volgde hem met zijn camera. De man stak het parkeerterrein recht over en liep verder door. Dat was wel gek want iedereen die hier op het terrein was, zou theoretisch zijn auto op het daarvoor bestemde terrein parkeren en niet erbuiten. Daar waren trouwens ook helemaal geen plekken waar je je auto kwijt kon. Het zou natuurlijk kunnen dat de man met de trein was gekomen of gewoon een stukje ging wandelen. Anton zwenkte de camera weer terug naar de mensen op het terrein om sfeerbeelden te maken van de menigte die zich langzamerhand naar het podium bewogen omdat het volgende optreden op het programma stond.

[Mrs. Limepop]

Hij stapte in zijn auto en startte de motor. Hij probeerde zijn ademhaling een beetje te reguleren. Eerst weg van dit terrein, voordat hij zijn zelfbeheersing verloor. Hij stak een sigaret aan en inhaleerde diep. Hij was onzeker geworden over hoe het gelopen was in de workshop. Hij had zich op zoveel manieren zijn triomf voorgesteld maar niet bedacht dat hij gewoon niet in de gelegenheid zou komen om te laten horen wat hij kon. En Adri had ook geen speciale aandacht aan hem besteed.
Hij was ziedend en tegelijkertijd opgelucht. Af en toe bekroop hem het gevoel dat hij de grip op zijn leven aan het verliezen was en het feit dat zij in zijn huisje opgesloten zat leek een boze droom. Maar hij schudde zijn gedachten van zich af en gaf gas op weg naar Soest. Onderweg bedacht hij zijn strategie. Hij zou nu in elk geval via de hoofdingang het terrein op gaan. Hij zou het huisje heel zacht binnengaan en eerst luisteren aan de deur of ze wakker was. Hij wist niet wat hij moest verwachten. Hij bedacht dat hij altijd nog net kon doen of hij haar redder was in plaats van haar ontvoerder. Tenslotte had ze zijn gezicht niet gezien, want ze was onder zeil toen hij haar meenam. Ergens realiseerde hij zich wel dat het gek was dat hij zijn plan niet helemaal tot in de puntjes af had gemaakt, maar nu was hij blij dat hij dat niet had gedaan. Hij vermoedde dat als het net anders gelopen was in de tent, als hij een mooi moment van aandacht en fame had kunnen hebben, hij misschien milder zou zijn in zijn houding dan nu het geval is. Hij gooide zijn peuk uit het raam en concentreerde zich op de weg. De ingang van het bungalowpark was lastig te zien, hij moest nog telkens opletten waar hij er af moest.
Hij draaide de ingang in en stopte bij de slagboom en zocht naar zijn toegangssleutel om deze te openen. Het was een stuk drukker dan toen hij hier een paar uur geleden was. En een stuk heter. Hij zou eigenlijk wel even een douche kunnen gebruiken, maar dat werd lastig met haar erbij. De douche was alleen bereikbaar via het kamertje waar zij zat opgesloten en het toilet ook. Zijn overhemd en colbert plakten aan zijn rug en het zweet parelde op zijn voorhoofd. Door de hitte gleed zijn zonnebril steeds een stukje naar beneden van zijn neus, wat hij ongelooflijk irritant vond. Hij moest stapvoets rijden tot helemaal achterin waar zijn huisje stond. Hij had een parkeerplaats op ongeveer 20 meter afstand van het huisje. Als ze wakker was, zou ze hem niet horen aankomen.
Hij stapte uit en deed zijn auto op slot. Terwijl hij naar het huisje liep bekroop hem het gevoel dat er iets mis was. Toen hij de voorkant van het huis bereikte en de voordeur zag zakte de grond onder zijn voeten vandaan…..

[Mrs. Limepop]

Thuis aangekomen moest Bert Tess ondersteunen om de trap op te komen. Ze wilde douchen, alleen maar douchen. Al het stof, zweet, de tranen, de vreemde smaak, de vreemde geur, de hele belevenis wilde ze van zich afspoelen. Ze draaide de kraan open en moest Bert vragen om haar te helpen haar shirt uit te trekken. De pijn in haar schouder was nog steeds hevig en ze bedacht dat er misschien wel eens serieus iets mee mis kon zijn. Ze vroeg Bert om haar medicijnen te pakken voor de migraine en direct een paar ibuprofen erbij. Ze was blij dat ze hier thuis ook nog een verpakking van haar triptanen had, want meestal had ze haar hele voorraad in haar tas en die stond nog bij Jaqueline in de crisistent. Voordat ze onder de douche stapte keek ze in de spiegel. Haar spiegelbeeld keek ontgoocheld terug. Haar make-up was al grotendeels weggehuild, de rest zou er wel af gaan onder de douche. Ze had diepe kringen onder haar ogen en haar pupillen waren groot en zwart. Van haar kapsel was niet veel meer over. Ze herkende zichzelf amper. Ze keek naar haar schouder en het leek wel of die toch een beetje raar aan haar lijf hing. Als ze probeerde haar arm op te trekken deed het zoveel pijn dat ze zichzelf onmiddellijk beloofde dit niet meer te doen. Ze ging onder de warme straal staan en nam zichzelf voor er niet eerder onder vandaan te stappen voordat ze zeker wist dat alles weg was, wat dat dan ook was, alles. Ze probeerde niet aan haar feest te denken. Aan de mensen die er stonden en van niets wisten, aan sommigen die wel wat wisten. En misschien waren daar ook mensen die haar haatten. Want dat er minstens één was die haar kwaad wilde berokkenen dat was nu wel zeker, maar misschien was hij (of zij?) niet alleen geweest. Ze was bijna 3 uur weggeweest. De Diamondtones waren al geweest, tot haar grote verdriet heeft ze dat gemist. Gelukkig werd alles opgenomen en gefilmd. Ze zou er later, op een geschikt tijdstip, naar kijken. Ze liet het warme water lopen en slikte onderwijl de pillen weg die Bert kwam brengen. Toen ze er genoeg van kreeg draaide ze de kraan dicht en droogde zich af. Ze was moe, zo moe. Terwijl ze voor haar kast ging staan bedacht ze dat ze geen idee had wat ze aan moest trekken. Ze kon gewoon niet meer nadenken. Ze pakte een spijkerbroek en een blouse, zodat ze tenminste geen hulp hoefde te vragen en niets over haar hoofd hoefde te doen, waarvoor ze haar arm weer zou moeten optillen. Ze liep naar beneden en föhnde haar haar zo goed en kwaad als het ging met haar goede arm droog. Zoveel zorg als ze die ochtend aan haar kapsel had besteed, zo weinig kon het haar nu schelen of haar haar leuk zat. Terwijl ze hier mee bezig was, begon ze tot zichzelf te komen. Eindelijk begon ze boos te worden. Boos was beter dan wanhopig en zielig. Hopelijk maakte ze hierdoor genoeg adrenaline aan om de rest van de dag door te komen en nog te genieten ook.

[Mrs. Limepop]

Op het terrein heerste een gezellige sfeer. Het kleine aantal mensen dat op de hoogte was over de ware reden van Tess’ afwezigheid was bij elkaar geroepen in de tent bij Jacqueline, waar Jacob het goede nieuws mocht vertellen. Gejuich steeg op uit het kleine groepje en de belangrijkste vragen werden zo veel mogelijk beantwoord. Hoe ging het met Tess? Was ze gewond? Met name de vraag of Tess nog kwam om bij haar eigen evenement te kunnen zijn hield iedereen bezig. Vragen over wie haar had meegenomen konden niet beantwoord worden, simpelweg omdat ze daar totaal nog geen idee van hadden. Iedereen waaierde terug naar zijn eigen plek en pakte de taken op die ze hadden. Nick ging weer achter de knoppen zitten, intens opgelucht dat zijn zus terecht was. Zijn nicht Didi kwam met haar rolstoel even gezellig bij hem zitten. Ze rookte een sigaret. Een gewoonte waar Nick altijd een hekel aan had gehad, maar nu wilde hij dat hij van roken hield, dan zou hij beslist een peuk nemen. Hij wilde dat hij wist wie er verantwoordelijk was voor wat haar was aangedaan. Hij had zo’n zin om deze persoon te grazen te nemen dat hij zijn kaken stijf op elkaar geklemd hield van de woede. Didi probeerde hem een beetje af te leiden door wat te babbelen over de familie. Bij de ingang kwam Jeff aangelopen en beende met grote passen naar Lando, die nog steeds met zijn mobiel bezig was voor zijn kraam. Nick zag dat Jeff een mondharmonica bij zich had, die Lando direct uit elkaar begon te schroeven. Ze tuurden beiden naar iets op de harmonica. Het leek wel of ze iets probeerden te lezen. Anton was uit de hoogwerker gekomen, op weg naar de Dixie en kwam toevallig net langs Jeff en Lando. Anton gebaarde wat richting zijn hoogwerker en uitgang en deed net of hij zijn haar naar achteren streek waarop Jeff en Lando gehaast vertrokken richting parkeerplaats.
Jacob was ondertussen druk in gesprek met een Amersfoortse collega en de brandweercommandant. Afgesproken werd dat per direct een forensische collega naar de plaats delict gestuurd zou worden en er werd telefonisch contact gezocht met de eigenaar van het bungalowpark om de gegevens van de huurder op te zoeken.

[Mrs. Limepop]

Jeff en Lando sprongen in Lando’s auto. Ze zeiden niet veel tegen elkaar maar wisten van elkaar zeker dat ze ongeveer dezelfde gedachten hadden. Zodra Anton had verteld dat deze persoon het terrein toevallig net verlaten had, konden ze niet snel genoeg handelen om bij het huisje te komen. Praten met Jacob zouden ze later wel doen. De procedures die de politie zou willen volgen lagen vast niet in lijn met wat hij in gedachten had om deze gast te grazen te nemen. Jeff volgde dezelfde route als hiervoor en nam het met de snelheid niet al te nauw. Toen ze het bospad opreden spoot het zand onder hun banden vandaan. Ze werkten zich zo snel mogelijk door het kapotte hek heen en bleven achter wat struikgewas staan om vanaf daar een blik op het huis te kunnen werpen. Er was niets te horen of te zien. In de verte hoorden ze kinderen lachen en de geluiden van vogels en de zomer drongen tot hen door. De warmte viel hier mee, door de schaduw van het beboste gebied. Lando trok zijn wenkbrauwen op en knikte naar Jeff. Jeff liep via een omtrekkende beweging naar de zijkant van het huis en Lando begon op zijn gemakje naar het huis toe te wandelen, alsof hij gezellig op visite wilde gaan. Uit zijn ooghoek zag hij ineens de man die het laatste kwartier niet uit zijn gedachten was geweest. Hij liep met een tas naar een geparkeerde auto. Lando riep zijn naam: heee, dat is toevallig, jij bent toch Mark Zweers, van Harp Legendary and the Mojo's? Lando stak vrolijk zijn hand op. “Goh, dat is ook toevallig, verblijf jij ook hier op dit bungalowpark?”, terwijl hij op hem toe liep. Mark, die eerst nogal geschrokken reageerde, herstelde zich en streek zijn grijze haar naar achter. ‘’Hee Lando, wat doe jij nou hier, moet je niet optreden straks? Ik kom er zelf ook net vandaan, ik was bij de workshop van Adri…’’. Mark zag niet de grote zwarte schaduw achter hem. Jeffs hand kwam hardhandig neer in zijn nek en het werd even zwart voor zijn ogen. In een flits begreep hij dat Lando’s aanwezigheid niet toevallig was. Ze waren hem op het spoor. Jeff voorkwam dat hij op de grond zakte door zijn arm op een nare manier achter zijn rug te draaien. Mark draaide zich om om te kijken wie er achter hem stond. Hij was zelf helemaal geen kleine jongen, maar de donkere Jeff stak nog een kop boven hem uit. Hij wist dat hij het niet zou kunnen winnen van deze man. Hij gooide het over een andere boeg. Hij vroeg verontwaardigd waarom ze hem pakten. Gedachten tuimelden in zijn hoofd over elkaar. Niemand kon weten dat hij haar had meegenomen. Zij had hem niet gezien. Hij was weer heel snel op het terrein geweest in het zicht van iedereen. Hij was bij de workshop geweest. Hij had best een goed alibi. Hij probeerde het bij Lando, die hij beter kende. “Lando, man….wat doet hij…’’ Lando keek hem aan. Ineens was de blik in zijn ogen niet meer vriendelijk. Hij zei, ‘stop met dat gelul man, we weten dat jij het was die Tess hebt meegenomen. Je was je bluesharp vergeten. Die lag in het huis toen Jeff Tess hier bevrijd heeft. Gelukkig heeft hij die in zijn zak gestoken voordat hij met haar vertrok. Jij hebt die dingen zeker nooit opengeschroefd? Je náám staat in de reedplates man. Je bent er gloeiend bij.